Η σκέπη της φύσης

...Ποια ανθρώπινη δημιουργία θα μπορούσε να συγκριθεί με την εικόνα που σχηματίζει το σύννεφο που στάθηκε σαν νυφικό πέπλο πάνω από τον κώνο του χιονοσκέπαστου βουνού, ένα παιχνίδισμα της φύσης, ένα μικρό δείγμα του μεγαλείου της ?.....

Λούμπνα Χουσεϊν : Μια νίκη ενάντια στο σκοταδισμό της Σαρία

...Η Λούμπνα Χουσεϊν, 35χρονη δημοσιογράφος στο γραφείο επικοινωνίας του ΟΗΕ στο Χαρτούμ (Σουδάν), συνελήφθη μαζί με άλλες 10 γυναίκες τον Ιούλιο που μας πέρασε, σε εστιατόριο της πόλης , επειδή φορούσαν...παντελόνι !! Βάσει της Σαρία, του αναχρονιστικού μουσουλμανικού νόμου που εφαρμόζεται στο Σουδάν, στη Νιγηρία και άλλες ισλαμικές χώρες, η τιμωρία για το τρομερό έγκλημα των γυναικών αυτών να φοράνε παντελόνι, είναι 40 βουρδουλιές. Η Λούμπνα με το προνόμιο της δημοσιογραφικής της ιδιότητας ωστόσο, ζητά την διεξαγωγή κανονικής δίκης για το "παράπτωμα" της και παράλληλα παραιτείτα από την ασυλία που της παρέχει ο ΟΗΕ. Ταυτόχρονα στέλνει προσκλήσεις σε όλα τα ΜΜΕ και τους πολιτικούς, να παρακολουθήσουν το μαστίγωμα της ! Τον Σεπτέμβριο που γίνεται η δίκη, η ποινή της μετατρέπεται σε 200 δολάρια πρόστιμο, που ωστόσο η δημοσιογράφος αρνείται να πληρώσει και προτιμά την φυλακή. Παρόλα αυτά, το πρόστιμο της το πληρώνει η Ένωση Σουδανών Δημοσιογράφων, προφανώς με εντολές άνωθεν, προκειμένου να μην γίνει περαιτέρω γνωστή η υπόθεση και η Λούμπνα μένει στη φυλακή παρά μόνο μία μέρα. Παρότι της απαγορεύουν την έξοδο από τη χώρα, εκείνη διαφεύγει στο Παρίσι , όπου και εκδίδει το βιβλίο της "40 βουρδουλιές για ένα παντελόνι" (ο τίτλος στα γαλλικά - 40 Coups de fouet pour un pantalone). "Πρέπει να αγωνισθώ γι' αυτούς που φοβούνται και δεν έχουν τα μέσα ν' αγωνιστούν" λέει. "Δεν πολεμάω τη θρησκεία. Πιστεύω, αλλά αυτό δεν αφορά παρά μόνο τον Θεό μου και μένα. Το κράτος δεν θα έπρεπε να ασχολείται με την είσοδο των ανθρώπων στον παράδεισο αλλά με την είσοδο των παιδιών στα σχολεία.. " Σοφά λόγια από μια δυνατή γυναίκα, σ' ένα κόσμο που απέχει πολύ από το να λέγεται ανθρώπινος......... Ελπίζω κάποτε ο ισλαμικός κόσμος, να αντιληφθεί πως δεν είναι δικαιοσύνη να επιβάλεις 40 βουρδουλιές σε μια γυναίκα που φοράει παντελόνι και 100 βουρδουλιές στον βιαστή, ποινή μεγαλύτερη "κατά 2,5 παντελόνια", όπως λέει κι η ίδια η Λούμπνα στο βιβλίο της... Δεν είναι δικαιοσύνη να τιμωρείται ο ομοφυλόφιλος επίσης με 100 βουρδουλιές (2,5 παντελόνια κι αυτός !!) ενώ δεν έχει πειράξει κανέναν, γιατί δεν μπορεί να λογίζεται σαν έγκλημα η διαφορετικότητα στο σεξουαλικό προσανατολισμό. Δεν μπορεί να θεωρείται δικαιοσύνη το να καταδικάζεις την γυναίκα που συνευρίσκεται με άνδρα χωρίς να είναι παντρεμένοι σε θάνατο δια λιθοβολισμού...!!! Αν πράγματι, υπήρχε ένας Θεός που θα ήθελε οι άνθρωποι να τιμωρούνται με τέτοιο φρικιαστικό τρόπο για εγκλήματα που δεν έχουν κάνει και να εξισώνονται ή να θεωρούνται χειρότεροι από κάποιον που βιάζει , τότε είναι προτιμότερη η κόλαση, τι στο διάολο χειρότερο θα μπορούσε να ζητήσει ο Εξαποδώ από τους ανθρώπους ?

2012 , the movie : οι ανακρίβειες

Πήγα και είδα την ταινία...Από περιέργεια...Πρόκειται για μια αμερικανιά πρώτου μεγέθους, με ηθοποιίες που δεν μπορούν να διεκδικήσουν όσκαρ ερμηνείας, μια ταινία βασισμένη πάνω σ' ένα επιστημονικοφανές σενάριο, που βέβαια μπάζει από παντού. Π.χ. - κατά το σενάριο - ήδη από το 2009 (δηλαδή από εφέτος), παρατηρείται μια ασυνήθιστα μεγάλη ηλιακή έκρηξη που σε συνδυασμό με την αναστροφή των πόλων του μαγνητικού πεδίου του πλανήτη μας, βομβαρδίζει με δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων νετρίνα την γη, που τα απορροφά στον πυρήνα. Η συσσώρευση των σωματιδίων, με αποκορύφωμα το 2012, λειτουργεί με την ιδιότητα των μικροκυμάτων - στην ουσία "ψήνει" τα ανώτερα στρώματα της γήινης επιφάνειας και προκαλεί αποσταθεροποίηση του γήινου φλοιού. Οι συνέπειες είναι να δημιουργούνται σεισμοί της τάξης των 10 και 11 ρίχτερ (!!) , να κατακρημνίζεται η γη και ν' ανοίγει η επιφάνεια με βάραθρα εκατοντάδων μέτρων, να εκρήγνυνται ηφαίστεια με ισχύ εκατομμυρίων ατομικών βομβών και να δημιουργούνται τσουνάμι ύψους χιλιομέτρων !!! Πρώτα απ' όλα ακόμη και μια τέτοια ασυνήθιστα μεγάλη ηλιακή έκρηξη να συνέβαινε - που κάποτε στο απώτερο μέλλον κι όσο ο ήλιος μετατρέπει το υδρογόνο σε βαρύτερα υλικά (ήλιο, δευτέριο, τρίτιο κλπ έως σίδηρο), δηλαδή καταναλώνει τα αποθεματικά του, αυτό θα συμβεί σίγουρα αλλά μέχρι τότε θα έχουν περάσει περίπου 5 δις χρόνια - ακόμη και σε μια μεμονωμένη λοιπόν ηλιακή διαταραχή, ο ηλιακός άνεμος δεν θα μπορούσε να διαπεράσει το μαγνητικό πεδίο της γης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η αναστροφή των πόλων - κατά το σενάριο - αφήνει απροστάτευτη τη γη για 3 ολόκληρα χρόνια (!!!), πράγμα που είναι αδύνατον να συμβεί, είναι πολύ πιο πιθανό να φυτρώνουν δράκοι σε πορτοκαλόδεντρα, παρά να εκλείψει το μαγνητικό πεδίο της γης , λόγω της αναστροφής των πόλων. Που κι η αναστροφή των πόλων από μόνο του σαν γεγονός, απαιτεί μια διαδικασία χιλιάδων χρόνων για να συμβεί κι όχι τρία χρόνια , όπως συμβαίνει στην ταινία. Η μεγαλύτερη ανακρίβεια είναι πως ο πλανήτης "αιχμαλωτίζει" τα δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων των νετρίνων, ουσιαστικά λειτουργεί σαν ένας τεράστιος επιταχυντής τύπου CERN. Φανταστείτε, πως οι άνθρωποι για να "αιχμαλωτίσουν" κάποια ελάχιστα σωματίδια που μέσα από την αλληλεπίδραση τους θα μπορούσαν να πιστοποιήσουν την ύπαρξη του σωματιδίου Higgs που λείπει από το πάζλ της ενοποιημένης θεωρίας για την δομή και λειτουργία του Σύμπαντος, έχουν κατασκευάσει έναν τεράστιο επιταχυντή που κόστισε δισεκατομμύρια δολάρια και που λόγω κάποιων απειροελάχιστων κακοτεχνιών, παραμένει ανενεργός. Αν δεν υπήρχε μαγνητικό πεδίο στη γή, έστω και για μια ημέρα, η κοσμική και ηλιακή ακτινοβολία, θα σκότωνε κάθε μορφη ζωής πάνω στον πλανήτη..Ειναι σαν να λέμε σ' έναν αστροναύτη, να περπατήσει πάνω στη σελήνη φορώντας μόνο βερμούδα και χαβανέζικο πουκάμισο !! Στην ταινία ωστόσο, η κοσμική ακτινοβολία ναι μεν συσσωρεύεται στα έγκατα της γης, αλλά δεν σκοτώνει απ' ευθείας - βέβαια αν το έκανε τι ταινία θα γυριζόταν αφού οι πρωταγωνιστές θα είχαν ήδη πεθάνει. Κι άντε να πούμε πως μ' ένα μαγικό τρόπο, η κοσμική ακτινοβολία..μας αγνόησε στο πέρασμα της και κρύφτηκε μέσα στο χώμα. Μα τα κινητά να δουλεύουν ακόμη και την τελευταία στιγμή ? Το πρώτο πράγμα που θα έπαυε να υφίσταται σ' έναν τέτοιο βομβαρδισμό νετρίνων είναι οι ασύρματες επικοινωνίες που βασίζονται σε ηλεκτρομαγνητικά κύματα. Μια άλλη ανακρίβεια είναι πως αφού έχει καταστραφεί ολόκληρη η πόλη και η ευρύτερη περιοχή, ο πρωταγωνιστής αφού παίρνει ένα μικρό αεροπλάνο και τροχιοδρομεί πάνω σ'ένα αεροδιάδρομο που σβήνεται από το χάρτη πίσω του, προσγειώνεται κοντά στο πάρκο του Γιελοστόουν και ενώ συμβαίνουν σεισμοί και καταποντισμοί , αυτός καταφέρνει να ανεφοδιάσει το αεροπλανάκι του από ένα βενζινάδικο !! Μα κανείς επιστημονικός σύμβουλος δεν έχει ενημερώσει την παραγωγή της ταινίας, πως σε ένα κοσμικό βομβαρδισμό καταστρέφονται κατά βάση οι ηλεκτροπαραγωγικές υποδομές ? Που αν δεν καταστραφούν από την κοσμική ακτινοβολία, πως γίνεται να είναι οι μοναδικές που μένουν ανέπαφες σ' ένα τοπίο που καταστρέφεται συθέμελα ? Πως αφού δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα , δεν μπορείς να βάλεις βενζίνη αφού οι αντλίες δουλεύουν με ηλεκτρισμό ? Έχει τόσα φαιδρά και ανυπόστατα αυτή η ταινία, που δεν χρειάζεται κανείς να έχει γνώσεις για να την κατατάξει σε μια σεναριακή μπαρούφα πρώτου μεγέθους. Αρκεί να δει ένα τεράστιο αεροπλάνο τύπου Boeing να απογειώνεται χωρίς τροχούς από ένα άλλο αεροδρόμιο που το ρουφάει η γη, το τεράστιο αυτό αεροπλάνο να κάνει ελιγμούς με τη χάρη ενός Cesna ανάμεσα από ουρανοξύστες που "αγκαλιάζονται" ενώ γκρεμίζονται, να σηκώνεται κατακόρυφα σαν ναναι πύραυλος αγνοώντας νόμους της φυσικής και της αεροδυναμικής, να προσγειώνεται στον παγετώνα ενός βουνού κάπου στη Κίνα και την ώρα που προσγειώνεται, οι επιβάτες του να το εγκαταλείπουν πηδώντας κυριολεκτικά από την κοιλιά του πάνω σε μια λιμουζίνα Bentley (!), που είτε έχει είτε όχι τετρακίνηση, κατορθώνει και κινείται πάνω στο χιόνι σαν να είναι στο καλύτερο οδόστρωμα του κόσμου !!! Αν εξαιρέσουμε όλες αυτές τις υπερβολές, που χάριν της θέασης των εφέ - που παραδέχομαι είναι από τα πιο εντυπωσιακά που έχω δει σε συνδυασμό με το Dolby surround ήχο - μπορούμε να αποδεχτούμε (άλλωστε η ταινία απευθύνεται σε φαν του είδους), δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις όσες επιστημονικές ανακρίβειες "ντύνουν" αυτή την ταινία για να την παρουσιάσουν σαν αληθοφανή....Ο κόσμος που έχει άγνοια, αναρωτιόταν στο τέλος της ταινίας, αν και πότε θα συμβούν όλες αυτές οι καταστροφές, δυστυχώς για άλλη μια φορά οι εσχατολόγοι κατάφεραν να σπείρουν το φόβο και την ανησυχία - όλα αυτά βέβαια μέχρι να περάσει και το 2012 χωρίς προβλήματα και να ανακαλύψουμε καμιά άλλη εσχατολογική προφητεία .....

Muslim Adam & Eve

Εφιαλτικό σενάριο

Αντιγραφή από τα σημερινά ΝΕΑ 19.11.2009 <Πρόβλεψη τρόμου για το κλίμα από τους επιστήμονες --- Έξι βαθμούς θα ανέβει η θερμοκρασία της Γης έως το 2100 --- TΗΕ ΙΝDΕΡΕΝDΕΝΤ Του Μichael ΜcCarthy ...Ο κόσμος οδεύει ολοταχώς προς την υλοποίηση του χειρότερου σεναρίου κλιματικών αλλαγών, με τη μέση παγκόσμια θερμοκρασία να αυξάνεται κατά 6 βαθμούς Κελσίου στο τέλος του αιώνα, ανακοίνωσαν χθες έγκυροι επιστήμονες. Μια τέτοια άνοδος της θερμοκρασίας- που θα είναι πολύ μεγαλύτερη κοντά στους πόλους- θα έχει κατακλυσμικές και μη αναστρέψιμες επιπτώσεις στη Γη, κάνοντας μεγάλες περιοχές του πλανήτη ακατοίκητες και απειλώντας τη βάση του ανθρώπινου πολιτισμού. Οδεύουμε προς τα εκεί, υποστηρίζουν οι επιστήμονες, επειδή οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα από τις βιομηχανίες, τις μεταφορές και την αποψίλωση των δασών που ευθύνονται για τη θέρμανση της ατμόσφαιρας έχουν αυξηθεί κατά πολύ από το 2002. Αυτό σημαίνει ότι το πιο ακραίο σενάριο που είχε περιγράψει στην τελευταία της έκθεση η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή του ΟΗΕ, το 2007, είναι εκείνο προς την υλοποίηση του οποίου οδεύουμε, σύμφωνα με 31 ερευνητές από 7 χώρες οι οποίοι συμμετέχουν στο Παγκόσμιο Πρόγραμμα Διοξειδίου. Εφιαλτικό σκηνικό Αν μέχρι τώρα θεωρούσαμε ότι οι 2 βαθμοί Κελσίου ήταν μια επικίνδυνη προοπτική, η πρόβλεψη ότι έως το 2100 η μέση θερμοκρασία του πλανήτη μας θα αυξηθεί κατά 6 βαθμούς, δημιουργεί ένα εφιαλτικό σκηνικό που θα βυθίσει τον πλανήτη σε μια ακραία έκφανση του φαινομένου του θερμοκηπίου την οποία δεν έχει ξαναδεί η Γη τα τελευταία 100 εκατ. χρόνια, όταν οι δεινόσαυροι ζούσαν στα τροπικά δάση των πολικών περιοχών και οι έρημοι έφταναν στην καρδιά της Ευρώπης. Το πιο πιθανό είναι ότι θα αφανιστούν τα περισσότερα είδη ζωής και η ανθρωπότητα θα περιοριστεί σε μερικές ομάδες που θα παλεύουν για την επιβίωση στις περιοχές κοντά στους πόλους. Οι ειδικοί τονίζουν ότι ελάχιστα είδη μπορούν να προσαρμοστούν τόσο γρήγορα σε τόσο ακραίες αλλαγές όπως αυτές που προβλέπονται. Καθώς λειώνουν οι παγετώνες, εκατομμύρια ανθρώπων θα αναγκαστούν να μεταφερθούν στα ηπειρωτικά για να γλιτώσουν από την γρήγορη άνοδο της στάθμης της θάλασσας, ενώ θα καταστραφούν και πολλές περιοχές όπου τώρα γίνονται οι καλλιέργειες. SΟS για την Κοπεγχάγη Σύμφωνα με τους επιστήμονες σήμερα οι εκλύσεις διοξειδίου του άνθρακα αυξάνονται 3% ετησίως- και αυτό άρχισε το 2000 με την άνθηση της κινεζικής οικονομίας. Φέτος λόγω της οικονομικής κρίσης οι εκλύσεις θα περιοριστούν λίγο αλλά θα αυξηθούν και πάλι από το 2010. Συνολικά οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα από τη χρήση ορυκτών καυσίμων έχουν αυξηθεί κατά 41% από το 1990 έως σήμερα. Ο επικεφαλής της επιτροπής του ΟΗΕ καθηγητής Λεκέρ προειδοποίησε ότι η διεθνής κλιματική σύνοδος της Κοπεγχάγης είναι η τελευταία ευκαιρία για την επίτευξη διεθνούς συμφωνίας που θα περιορίσει τις εκπομπές ρύπων μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα ώστε να προλάβουμε να σταθεροποιήσουμε τη θερμοκρασία του πλανήτη μας. [ ΓΝΩΜΗ ] Καταστροφή σε αργή κίνηση TΗΕ ΙΝDΕΡΕΝDΕΝΤ Τoυ Steve Connor Φαίνεται ότι έχει χαθεί πλήρως κάθε σχέση μεταξύ του μηνύματος που στέλνουν οι επιστήμονες για τις κλιματικές αλλαγές και των αντιδράσεων των πολιτικών και του κοινού. Καθώς οι ειδικοί τονίζουν όλο και περισσότερο τους κινδύνους για το μέλλον του πλανήτη εάν δεν περιορίσουμε την έκλυση ρύπων, οι πολιτικοί υπεκφεύγουν, το κοινό αντιμετωπίζει την κατάσταση με αυξανόμενο σκεπτικισμό και όλοι μας συνεχίζουμε να καταναλώνουμε ορυκτά καύσιμα. Το χειρότερο σενάριο που διατύπωσε η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή, προβλέπει αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας κατά 6 βαθμούς έως το τέλος του αιώνα. Η αύξηση αυτή μπορεί να μη φαίνεται μεγάλη, όμως με όρους παγκόσμιας θερμοκρασίας είναι καταστροφική. Η διαφορά, για παράδειγμα, μεταξύ του σήμερα και της τελευταίας εποχής των πάγων είναι μόλις μερικοί βαθμοί. Η άνοδος 6 βαθμών Κελσίου έως το 2100 θα δημιουργήσει έναν δραματικά διαφορετικό κόσμο σε σχέση με αυτόν στον οποίο έζησαν οι άνθρωποι μετά την εποχή των πάγων. Η παγκόσμια κλιματική αλλαγή μοιάζει με καταστροφή σε αργή κίνηση. Είναι λες και το μυαλό μας δεν έχει προγραμματιστεί για να αντιμετωπίσει μια απειλή που θα χρειαστεί μερικές δεκαετίες για να υλοποιηθεί. Όσο όμως αργούμε τόσο θα δυσκολεύουν τα πράγματα. Αυτήν τη στιγμή βρισκόμαστε στο κατώφλι σοβαρότατων και πιθανώς μη αναστρέψιμων κλιματικών αλλαγών. Οι επιστήμονες το ξέρουν, οι πολιτικοί θα έπρεπε να το ξέρουν. Όλοι χρειάζεται να το μάθουμε.> Edit του ιστολογίου : Διαβάζοντας το παραπάνω άρθρο, οι απανταχού εσχατολογολάγνοι που προφητεύουν την καταστροφή του κόσμου το 2012 ερμηνεύοντας κατά πως τους βολεύει το ημερολόγιο των Μάγιας και τους θρύλους των Σουμέριων, φαντάζουν πολύ λίγοι μπροστά στο εφιαλτικό σενάριο που όμως ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ σε επιστημονικά στοιχεία και έρευνες και που αν δεν κάνουμε κάτι ΣΗΜΕΡΑ, θα γίνει δυστυχώς μια πραγματικότητα που θα την βιώσουν στο πετσί τους τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας και οι γενιές που επέρχονται και θα κληθούν να ζήσουν σ' ένα πλανήτη κόλαση....Θέλω να πω, πως πολύ περισσότερος κόσμος ανησυχεί για τις ανοησίες περί 2012, αντί να ανησυχεί για την επιβίωση όχι μόνο του είδους μας, αλλά της ζωής της ίδιας εξ αιτίας της βιομηχανικής δραστηριότητας που στ' όνομα του κέρδους αναπτύξαμε χωρίς κανένα απολύτως σεβασμό στον πλανήτη που έτυχε - κακώς γι' αυτόν και τα υπόλοιπα έμβια είδη - να μας φιλοξενήσει....

Η αγαπημένη καρέκλα του Οσάμα Μπιν Λάντεν

....Σε μια απόμερη παραλία της Florida, απέναντι από τα Key West Islands,τα απογεύματα ο μεγάλος επαναστάτης Οσάμα Μπιν Λάντεν κάθεται στην αγαπημένη του καρέκλα και απολαμβάνει τα χρώματα του δειλινού, όταν ο ήλιος αφήνει την τελευταία του ανάσα πίσω απ' τη γραμμή των οριζόντων που χωρίζουν τον ουρανό της αγαπημένης του δεύτερης πατρίδας από τον κόλπο του Μεξικού....

Ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό ?

...Ο προβληματισμός δεν είναι επίκαιρος μια και τέθηκε σαν θέση πέρυσι κάποια στιγμή από τον τέως βουλευτή και τέως υπουργό της απελθούσας κυβέρνησης Καραμανλή Γιώργο Βουλγαράκη, στη προσπάθεια του να δικαιολογήσει την πράξη του να μετέχει σε off shore εταιρεία - όντας υπουργός - και στην οποία μεταβίβασε και μέρος της ακίνητης περιουσίας του, για να αποφύγει την φορολόγηση από την Πολιτεία... Η περίφημη αυτή φράση του ανεκδιήγητου αυτού πολιτικού άνδρα, εκείνη την εποχή, αντί να στηλιτευθεί δημόσια από τον φυσικό του προιστάμενο , δηλαδή τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, αντίθετα έτυχε της κάλυψης του - κίνησης που σε συνδυασμό με τους Ρουσοπουλαίους, τα Βατοπέδια , τη συγκάλυψη Siemens κι όλα όσα μύρια σκάνδαλα έγιναν σήμα κατατεθέν της κυβέρνησης του, οδήγησαν τελικά τη Νέα Δημοκρατία στην πολιτική καταβαράρθρωση και στην πανωλεθρία του περασμένου Οκτωβρίου. Επανέφερα τον προβληματισμό του τίτλου του θέματος σήμερα, μια και σε λίγες ημέρες θα ολοκληρωθεί η διαδικασία εκλογής του νέου αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας. Στη μέχρι σήμερα προεκλογική διαμάχη μεταξύ των κύριων υποψηφίων, κανείς από τους δύο μονομάχους Ντόρα Μπακογιάννη και Αντώνη Σαμαρά - και αγνοώ τεχνηέντως τον γραφικό Π. Ψωμιάδη - δεν τόλμησε να εντρυφήσει στους λόγους που ο ελληνικός λαός καταψήφισε το κόμμα τους...Την παραμικρή κριτική στον απελθόντα αρχηγό της παράταξης και μακράν χειρότερο πρωθυπουργό σε ολόκληρη την ελληνική ιστορία...Την παραμικρή ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ, σε όσα σκάνδαλα έθρεψε η απληστία των λίγων και που κανείς από τους υποψηφίους αρχηγούς της Ν.Δ. , δεν είχε το ηθικό ανάστημα όσο ήταν υπουργοί μιας διεφθαρμένης κυβέρνησης να καταγγείλει... Ομόλογα, κουμπάροι, η off shore του Βουλγαράκη, οι τηλεφωνικές υποκλοπές, οι ανασφάλιστοι ινδοί υπηρέτες του Μαγγίνα, το αναψυκτήριο του Σουφλιά, το Βατοπαίδι, η Ζίμενς , και ΤΕΛΙΚΑ δεν μπήκε κανείς φυλακή - και φυσικά δεν πρόκειται ποτέ και να μπει, άρα να υποθέσουμε πως αφού δεν υπάρχει ένοχος, όλα αυτά γίναν νομότυπα ? Για να είναι μια πολιτική πράξη ανεκτή από τους πολίτες, εκτός από το νομικό ένδυμα που προσφέρει η ατιμωρησία για να σκεπάσει τη γύμνια της διαφθοράς, θα πρέπει να υπάρχει και το ηθικό έρεισμα - που απ' όσο φαίνεται εκ του εκλογικού αποτελέσματος, όχι μόνο δεν υπήρχε αλλά η έλλειψη του ήταν ο καθοριστικός εκείνος παράγοντας που έστρεψε χιλιάδες ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας σε άλλους πολιτικούς φορείς για να εκφράσουν τη δυσφορία τους απέναντι στη πολιτική της παράταξης τους... Κι αυτό ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους οι επίδοξοι διεκδικητές της αρχηγίας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η ηθική στη πολιτική τους ίσως είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη για το μέλλον της παράταξης τους...

Οι ζωές των άλλων, κάπου, κάποτε στο κόσμο 10

Οι Επαναστάτες του καναπέ (Homo Revolutionariis Canapedicus) 8

Κάντε κλικ στην εικόνα - δυνατότητα +zoom

Οι ζωές των άλλων, κάπου, κάποτε στο κόσμο 9

Το παράνομο outdoor γιατί δεν διώκεται ?

...Η απάντηση είναι φυσικά, γιατί καμία πολιτική δύναμη εξουσίας δεν είχε και δεν έχει την βούληση να σταθεί απέναντι στην παράνομη αφισορύπανση που παράγουν οι ίδιες εκείνες εταιρείες που στις προεκλογικές περιόδους, αποτελούν έναν απαραίτητο παράγοντα για την ψηφοθηρία... Το ΠΑΣΟΚ, στη πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση - προς τιμή του - αποφάσισε να μη χρησιμοποιήσει ούτε την ανάρτηση "μπάνερς" αλλά ούτε και την αηδιαστική τύπου "σάντουιτς" αφισοκόλληση στις κολώνες των δρόμων, και προσανατολίστηκε σε ένα άλλου είδους προεκλογικό αγώνα με σεβασμό στο περιβάλλον μια κι ένα από τα κυρίαρχα συνθήματα του,ήταν και η στροφή προς την "πράσινη" ανάπτυξη. Η επιλογή αυτή αποδείχτηκε σοφή, μια και πέτυχε επικοινωνιακά, έστω κι αν υποθέσουμε πως η οικολογική στροφή του ΠΑΣΟΚ , στην ουσία δεν αποσκοπούσε σε τίποτε άλλο από το να προσελκύσει τους ψηφοφόρους με οικολογικές ευαισθησίες και που ωστόσο όμως δεν αποτελούσαν ποτέ τη βάση της εκλογικής δύναμης των Οικολόγων - Πρασίνων. Το θέμα ωστόσο είναι, πως σήμερα, τα άλλα κόμματα (κυρίως της Ν.Δ, και του ΛΑ.ΟΣ), που χρησιμοποίησαν το παράνομο outdoor για να προβάλουν τα πρόσωπα του Καραμανλή και του Καρατζαφέρη, με στερεότυπα μιας παλαιολοθικής προσωποπαγούς πολιτικής χωρίς έμπνευση, χωρίς προτάσεις για τα προβλήματα των πολιτών και χωρίς νέες ιδέες για τον απεγκλωβισμό της χώρας από τα αδιέξοδα στα οποία την οδήγησαν οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές από το 1989 και μετά, αυτά τα κόμματα λοιπόν, δεν είχαν την παραμικρή ευαισθησία να κατεβάσουν τις αφίσες τους ενάμιση μήνα μετά τις εκλογές, είτε κινητοποιώντας τους δικούς τους κομματικούς μηχανισμούς είτε αναγκάζοντας τις διαφημιστικές εταιρείες που ανέλαβαν να τις αναρτήσουν, να τις απομακρύνουν με δικά τους συνεργεία. Δεν είναι μόνο η έλλειψη οικολογικής ευαισθησίας το ό,τι οι αφίσες είναι ακόμη αναρτημένες, αλλά κι η έλλειψη πολιτικής βούλησης των κομμάτων να επιβάλουν στο παράνομο outdoor κυρώσεις .... Με αυτά και μ'αυτά, 40 μέρες μετά την επανεγκατάσταση του "οικολογικού σοσιαλισμού" σ' αυτή τη πολύπαθη χώρα, η περιφερειακή οδός της Θεσσαλονίκης είναι γεμάτη με τις φάτσες των Καραμανλή και Καρατζαφέρη, της αοιδού κι από "φωνή κορμάρα" που λένε Βίκης ή Βιβής (θα σας γελάσω) Μαστραλέξη, κι αναγγελίες για το Παγκόσμιο Κύπελο Στίβου που έγινε τον περασμένο Σεπτέμβριο !! Τελικά τα συμφέροντα του outdoor είναι στο απυρόβλητο ? Προφανώς ναι,γιατί όσο η πολιτική έχει ανάγκη το outdoor και τα συμφέροντα διαπλέκονται, κανείς δεν πρόκειται να πάει ενάντια στο κατεστημένο ορισμένων λίγων, που κρύβονται πίσω από τις πολιτικές πλάτες, είτε αυτές ανήκουν στην κεντρική πολιτική εξουσία είτε ακόμη και σ' αυτή της τοπικής αυτοδιοίκησης...

Say no to racism

Οι ζωές των άλλων, κάπου, κάποτε στο κόσμο 8

Οι ζωές των άλλων, κάπου, κάποτε στο κόσμο7

2012- Το τέλος του κόσμου που δεν θα έρθει και πάλι

..Στο πέρασμα των αιώνων της ανθρώπινης ιστορίας, εκατοντάδες προφητείες, άλλες απόρροια θρησκευτικών δοξασιών, δεισιδαιμονιών ή μεταφυσικών ανησυχιών, κι άλλες πάλι με επιστημονική αληθοφάνεια, προσπάθησαν να μεταδώσουν στις μάζες την πεποίθηση πως η παρουσία μας στο σύμπαν έχει ένα τέλος - κι αυτό το τέλος έχει ένα όνομα : Αρμαγεδδών, Τελική Κρίση, Δευτέρα Παρουσία, Συντέλεια του Κόσμου... Ένα τέτοιο "τέλος" έχουμε να αντιμετωπίσουμε και στα τέλη του 2012, σύμφωνα με την προφητεία του Λόρενς Τζόζεφ, όπως αυτή περιγράφεται στο βιβλίο του Apocalypse 2012... Η εσχατολογική αυτή προφητεία βασίζεται στην ερμηνεία που ο ίδιος ο συγγραφέας αποδίδει σαν "κρυφό νόημα" των γραφών του ημερολογίου των Μάγιας, ενός προκολομβιανού λαού που άκμασε στην Κεντρική Αμερική από το 1800 π.Χ. έως το 1450 μ.Χ., και που κατείχε ανώτερες μαθηματικές έννοιες (γνώριζαν το μηδέν) και είχαν αστρονομικές γνώσεις (μπορούσαν να προβλέψουν τις εκλείψεις του ήλιου και της σελήνης). Σύμφωνα λοιπόν μ'αυτές τις γραφές, στις 20/12/2012 ολοκληρώνεται ο κύκλος της Μεγάλης Μέτρησης των Μάγιας - ένας κύκλος που συμβαίνει κάθε 5125 χρόνια και σηματοδοτεί κάποια μεγάλα γεγονότα που αφορούν ωστόσο την παράδοση των Μάγιας κι όχι κατ' ανάγκη το τέλος του κόσμου. Την 21η Δεκεμβρίου του 2012, μία μόλις ημέρα μετά το τέλος της Μεγάλης Μέτρησης, ξεκινά το χειμερινό ηλιοστάσιο και ο ήλιος θα ευθυγραμμιστεί με το κέντρο του Γαλαξία μας, για πρώτη φορά μετά από 26000 χρόνια...Ο Τζόζεφ επομένως, πιστεύει πως οι Μάγιας προέβλεψαν σαν τέλος του ημερολογιακού κύκλου των 5125 χρόνων, ένα αστρονομικό γεγονός, που μόνο αν είχε τρομακτικά επακόλουθα - κατά τους Μάγιας - θα μπορούσε να σηματοδοτεί το τέλος της Μεγάλης τους Μέτρησης... Η αλήθεια είναι πως το φαινόμενο της ευθυγράμμισης του ήλιου με το κέντρο του γαλαξία δεν συμβαίνει για πρώτη φορά στη διάρκεια των δισεκατομμυρίων ετών ζωής του ηλιακού μας συστήματος.Και οι ευθυγραμμίσεις των ουράνιων σωμάτων είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο με μηδενικές επιπτώσεις στο σύμπαν... Π.χ. το 2005, ευθυγραμμίστικαν 5 πλανήτες σε τόξο 33 μοιρών και τίποτα απολύτως δεν συνέβη που να επηρρεάζει τη ζωή μας.. Στο κενό πέφτει και μια ακόμη συνέπεια που προφητεύει ο Τζόζεφ για το 2012... Θεωρεί πως εκείνη τη χρονιά θα υπάρξει αναστροφή των πόλων με αποτέλεσμα ο πλανήτης κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας να μείνει χωρίς μαγνητικό πεδίο για ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα, που είναι ωστόσο αρκετό για να μείνει εκτεθειμένη η Γη στην κοσμική και ηλιακή ακτινοβολία. Η αλήθεια όμως είναι, πως η διαδικασία αναστροφής των πόλων διαρκεί χιλιάδες χρόνια και δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη, το μαγνητικό πεδίο μπορεί να αποκτά μια ιδιαίτερη πολυπλοκότητα κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αλλά δεν εξαφανίζεται - ούτε κατά ελάχιστο. Ο μαγνητικός βόρειος πόλος θα μπορούσε κάποια στιγμή κατά την διάρκεια αναστροφής να εμφανιστεί στην Αφρική κι ο νότιος στην Ταϊτή, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα εξαφανίζονταν - έστω και για λίγο. Ένα ακόμη αστρονομικό φαινόμενο που θα συμβεί το 2012 είναι η έξαρση της ηλιακής δραστηριότητας, ωστόσο είναι ένα επίσης συνηθισμένο αστρονομικό γεγονός μια και είναι γνωστό πως ο ήλιος ακολουθεί ένα ενδεκαετή κύκλο, στο τέλος του οποίου φτάνει στο απόγειο της δραστηριότητας του. Η τελευταία φορά ήταν το 2000, αλλά αν θυμάμαι καλά κανείς δεν ανησύχησε τότε, ούτε φυσικά τις υπόλοιπες χιλιάδες ενδεκαετίες που πέρασαν από την γέννηση του ηλιακού συστήματος. Το να συμβούν κάποιες δυσλειτουργίες στους δορυφόρους από την ιονίζουσα ηλιακή ακτινοβολία, είναι κάτι που συμβαίνει από τότε που πρωτοστείλαμε δορυφόρους σε γήινη τροχιά και φυσικά δεν είναι κάτι που θα πρέπει να μας στείλει πανικόβλητους σε υπόγεια καταφύγια ια να διασώσουμε το ανθρώπινο είδος... Οι Κασσάνδρες υπήρχαν από πάντα... Το κακό είναι σήμερα, πως οι άνθρωποι παρ'όλη τη συσσώρευση της γνώσης χιλιετιών και την εξελικτική τεχνολογική πρόοδο, παραμένουν το ίδιο ευκολόπειστοι και αφελείς όπως τότε που αναγνώριζαν στους κεραυνούς την δύναμη των Θεών... Φυσικά, οι επιτήδειοι που αναλαμβάνουν να πείσουν τις μάζες με αστήρικτες επιστημονικά θεωρίες, δεν το κάνουν με ανιδιοτέλεια και αγάπη για τον άνθρωπο, αλλά με μοναδικό γνώμονα τον προσπορισμό κερδών - και σ' αυτό συμβάλει άλλωστε και η βιομηχανία του κινηματογράφου , μια και ήδη ανακοινώθηκε η προβολή στις κινηματογραφικές αίθουσες αυτό το μήνα, μιας χολιγουντιανής υπερπαραγωγής με θέμα το 2012 και την Συντέλεια του Κόσμου.. Εγώ πάντως, θα είμαι εδώ και το 2013.... (Πλην άλλων λόγων, πέραν της θέλησης μου) Κύρια Πηγή : http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid=407806

Μωρέ κάπου την ξέρω αυτή τη φάτσα

Η διαστρέβλωση της Σαλονικιώτικης ντοπιολαλιάς

..Θα έχετε ακούσει την διαφήμιση για την Χρυσή Ευκαιρία Βορείου Ελλάδας, όπου ακούγεται ένας περίεργος τύπος να μιλά μια γλώσσα που προφανώς ο διαφημιστής θέλει να πλασάρει σαν τοπική διάλεκτο της Θεσσαλονίκης, αφού το αντικείμενο που διαφημίζει αφορά μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή... Ο τύπος λοιπόν αυτός, χρησιμοποιεί μια προφορά που δεν έχει καμία σχέση με τη τοπική διάλεκτο της Θεσσαλονίκης δηλ. τα κλασσικά παχύ λάμδα και τα με, σε , (.."πλάκα με κάνεις ?" , "κάνε με κεφτεδάκια..." ) κλπ. Η προφορά που ακούγεται, είναι μια ιδιότυπη αργκό των γηπέδων και χρησιμοποιούνται εκφράσεις που εγώ τουλάχιστον που είμαι γέννημα θρέμμα Σαλονικιός, δεν έχω ακούσει ποτέ μου... "..Θα μας τσαμπουκαλευτείς ρε Αθηναίε ?", ξεσπαθώνει ο τύπος, θαρρείς και τη φράση τσαμπουκαλεύτηκα τη λένε μόνο οι Θεσσαλονικείς και όχι οι απανταχού ποδοσφαιρόχαυλοι.. Το Θεσσαλονίκη γίνεται "Σαλόνικα να 'ουμε" το ρήμα "ξέρεις" γίνεται "ξες", το "δωρεάν" ή κοινώς αλλά αρκούντως κατανοητό "τζάμπα" μετατρέπεται σε "τζαμπαντάν" και το "εντάξει" μεταμφιέζεται στο νεοελληνικότατο "ταμάμ" !! Αν ακούσει ένας τρίτος παρατηρητής αυτή την ανοησία και δεν γνωρίζει πως μιλιέται η τοπική διάλεκτος, θα νομίσει πως η Θεσσαλονίκη δεν έχει απελευθερωθεί ακόμη από το τουρκικό ζυγό ή στη καλύτερη περίπτωση κατοικείται από χιλιάδες ανεγκέφαλους τύπους - σαν το πρότυπο της διαφήμισης - που δεν ξέρουν ούτε μια λέξη να αρθρώσουν σωστά... Κάποτε θα πρέπει και στο χώρο της διαφήμισης να υπάρξει επιτέλους εκείνο το επίπεδο που αν μη τι άλλο - μια και το ακούμε και το βλέπουμε καθημερινά από τα ΜΜΕ - δεν θα βιάζει με προσβλητικό τρόπο την αισθητική μας ....

Μετεκλογικά 3

Οι ζωές των άλλων, κάπου, κάποτε στο κόσμο 7

Οι ζωές των άλλων, κάπου, κάποτε στο κόσμο 6

Oupsss !!! 2

Η αλληλεγγύη πιο πάνω από την πρωτιά....

Μετεκλογικά 2

Μετεκλογικά

Oupsss !!!

Οι ζωές των άλλων, κάπου, κάποτε στο κόσμο 5

Οι ζωές των άλλων, κάπου, κάποτε στο κόσμο 4

Οι ζωές των άλλων, κάπου, κάποτε στο κόσμο 3

Οι ζωές των άλλων, κάπου, κάποτε στο κόσμο 2

Οι ζωές των άλλων, κάπου, κάποτε στο κόσμο

Οι Επαναστάτες του καναπέ (Homo Revolutionariis Canapedicus) 7

Κάντε κλικ στην εικόνα - δυνατότητα +zoom

Η ανωνυμία στο ίντερνετ μέσο παραβατικής συμπεριφοράς ?

...Προσπάθησα να ερμηνεύσω πολλές φορές τη συμπεριφορά του ιντερνετικού χρήστη, όταν επικοινωνεί σαν ένα εικονικό account μέσα από φόρουμς ή chat rooms με άλλα εικονικά login ανθρώπων και ομολογώ πως απέτυχα να κατανοήσω το ψυχολογικό του προφίλ..

¨Η να το πω πιο απλά, ας πούμε πως δεν μπόρεσα να την αποκωδικοποιήσω μια τέτοια συμπεριφορά..

Διαπιστώνω ωστόσο - χωρίς να κατανοώ τη βαθύτερη αιτία των πραγμάτων - πως ο ιντερνετικός χρήστης μεταφέρει στον κυβερνοχώρο ένα μεγάλο φορτίο συναισθημάτων, που αδυνατεί κατά την γνώμη μου να εξωτερικεύσει στον πραγματικό κόσμο και βρίσκει πρόσφορο έδαφος πίσω απ' την ανωνυμία που προσφέρει το net. Το εικονικό προφίλ - πιθανόν - να είναι και αντίστροφα ανάλογο της in real προσωπικότητας, χωρίς αυτό να αποτελεί κατ' ανάγκη και τον κανόνα ή να είναι κι η απάντηση στο προβληματισμό μου, ο οποίος γεννήθηκε παρακολουθώντας επί αρκετές εβδομάδες τον πόλεμο λεκτικής βίας που έχει ξεσπάσει στο φόρουμ ψυχολογίας e-psy, αλλά που έχω συναντήσει εν τούτοις και σ' άλλα φόρουμς διαφορετικής κατεύθυνσης - όπως π.χ. στο φιλοσοφείν. Αυτό το αναφέρω , για να καταδείξω πως το αντικείμενο της επικοινωνίας είτε πρόκειται για ψυχολογία, φιλοσοφία, λογοτεχνία κλπ, δεν είναι απαραίτητα και η γενεσιουργός αιτία της αλλοπρόσαλης συμπεριφοράς.

Για να το πω με ποδοσφαιρικούς όρους, "δεν φταίει το γήπεδο που οι παίκτες σκοτώνονται αναμεταξύ τους..."

Στον πραγματικό κόσμο, σε μια συζήτηση face to face ετερόκλητων χαρακτήρων που ωστόσο διαθέτουν τις βασικές κοινωνικές και  ακαδημαικές αρχές συμπεριφοράς , είναι αδύνατο στα πλαίσια μιας διαφωνίας να φτάσουν στο σημείο να επιδείξουν παραβατικότητα και να περάσουν στο επίπεδο της λεκτικής ή ακόμη και της σωματικής βίας...Όχι πως δεν συμβαίνει, π.χ. στο κορεατικό κοινοβούλιο έχει γίνει κάτι σαν must να πλακώνονται οι βουλευτές κάθε τόσο - αλλά μια τέτοια πρακτική είναι η εξαίρεση στον πραγματικό κόσμο.
Στον εικονικό αντίθετα κόσμο, οι συμπεριφορές αυτές είναι συχνότατες και ακόμη συχνότερα επιδεινώνονται με την σύμπραξη κι άλλων χρηστών - μελών που παρεμβαίνουν στο θέμα συζήτησης, χωρίς κατευναστική όμως πρόθεση.  Η ανωνυμία των χρηστών, συνεπικουρεί στο να παρουσιάζονται τέτοια φαιδρά φαινόμενα, ακριβώς γιατί η οθόνη του p/c λειτουργεί σαν τείχος προστασίας ανάμεσα τους, πράγμα που δεν συμβαίνει στον αληθινό κόσμο. Στην πραγματική ζωή, οι προσωπικότητες των συζητητών έστω κι αν διαφωνούν και που απορρέουν από το λόγο, τη σωματοδομή, την αύρα, τα νοήματα που εκπέμπει η γλώσσα του σώματος, λειτουργούν αποτρεπτικά στο να πάρει η συζήτηση / διαφωνία αποκλίνουσα τροπή. 
Στον κυβερνοχώρο ωστόσο, ένα προφίλ δεν διαφέρει σε τίποτε από ένα άλλο , γεγονός που σημαίνει πως η "ισότητα" της ανωνυμίας, πολλές φορές οδηγεί σε συμπεριφορές ανοίκειες, ακόμη και μεταξύ εκείνων που δηλώνουν ή προσπαθούν να χτίσουν μια διαδικτυακή προσωπικότητα με ακαδημαικό κύρος.

Το δυστύχημα είναι πως τα πτυχία κι η παιδεία στον εικονικό κόσμο της ανωνυμίας, δεν αρκούν να δηλώνονται...
Πρέπει και να φαίνονται - μέσα απ' το γραπτό λόγο που ακολουθεί στοιχειώδεις κανόνες επικοινωνίας και αρχές σεβασμού στον αντίλογο...

Αδεια Οδήγησης

Και πως ξέρει το όργανο της τάξης, πως είναι αυτή που λέει ????

Εκλογές 2009 - Γεωργοκώστας Παπαρανλής του Ανδρέου

Ο άλλος δρόμος για την εξουσία    

Δύο στην τιμή του ενός......

Οι Επαναστάτες του καναπέ (Homo Revolutionariis Canapedicus) 6

Κάντε κλικ στην εικόνα - δυνατότητα +zoom

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1950 - 1970

Έλαβα το παρακάτω κείμενο με e-mail από μία φίλη και επειδή είμαι γεννημένος στη μέση αυτών των δύο δεκαετιών, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ πως όποιος το έχει γράψει - ο συντάκτης δυστυχώς είναι άγνωστος - αποτυπώνει με έμπνευση κι ευαισθησία  τις διαφορές ανάμεσα στις γενιές και στον τρόπο που μεγαλώσαμε...Το παραθέτω αυτούσιο....

<> H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς
> καταφέραμε να επιβιώσουμε.
> Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:
> περάσαμε την παιδική μας ηλικία
> περιμένοντας. Έπρεπε να
> περιμένουμε δύο ώρες μετά το
> φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
> ώρες μεσημεριανό ύπνο για να
> ξεκουραστούμε και τις Κυριακές
> έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο
> το πρωί για να κοινωνήσουμε.
> Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με
> την αναμονή.
>
> Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο
> να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα
> ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε
> αυτοκίνητα χωρίς ζώνες
> ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε
> ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα
> σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε
> από το «σύνδρομο της τουριστικής
> θέσης». Δεν είχαμε πόρτες,
> παράθυρα, ντουλάπια και
> μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας
> για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα
> ποδήλατα χωρίς κράνη και
> προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
> καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς
> δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν
> φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν
> κοφτερές γωνίες.
>
> Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν
> βίαια. Περνάγαμε ώρες
> κατασκευάζοντας αυτοσχέδια
> αυτοκίνητα για να κάνουμε
> κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια
> κατηφόρα και μόνο τότε
> ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει
> να βάλουμε φρένα. Παίζαμε
> «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας
> δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

> Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας
> το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και
> δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά
> μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα
> στους δρόμους. Κανείς δεν
> μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν
> υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα
> κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν
> υπήρχε κανένας νόμος για να
> τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
> Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε
> πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν
> έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι
> συνηθισμένο για παιδιά και όλα
> θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή
> μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε
> κάποιος να κατηγορήσεις παρά
> μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε
> καυγάδες και κάναμε καζούρα ο
> ένας στον άλλος και μάθαμε να το
> ξεπερνάμε.
>
>
> Τρώγαμε γλυκά και πίναμε
> αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν
> παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από
> εμάς να ήταν χοντρός και αυτό
> ήταν όλο. Μοιραζόμασταν
> μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή
> οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας
> δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά
> κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και
> οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
> πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό
> ξύδι..
>
> Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99
> τηλεοπτικά κανάλια,
> βιντεοταινίες με ήχο surround,
> υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
> φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε
> μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά
> φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
> βγαίναμε στο δρόμο και εκεί
> συναντιόμασταν για να παίξουμε
> κυνηγητό,
> κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί
> έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε
> τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και
> παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια
> μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε
> χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου.
> Πίναμε νερό κατευθείαν από τη
> βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και
> κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους
> πάνω στη βρύση.. Κυνηγούσαμε
> σαύρες και πουλιά με αεροβόλα
> στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν
> ανήλικοι και δεν υπήρχαν
> ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.
>
> Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή
> περπατώντας μέχρι τα σπίτια των
> φίλων και τους φωνάζαμε από την
> πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να
> ζητήσουμε άδεια από τους γονείς
> μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο
> σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν
> υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
>
> Στα σχολικά παιχνίδια
> συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν
> έπαιρναν μέρος έπρεπε να
> συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
> Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί
> μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να
> μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν
> υπήρχαν ειδικά τεστ για να
> περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!
>
> Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα
> καλοκαίρια και περνούσαμε
> ατέλειωτες ώρες στην παραλία
> χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη
> προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα
> ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
> Φτιάχναμε όμως φανταστικά
> κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με
> ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
> Ρίχναμε τα κορίτσια
> κυνηγώντας τα για να τους
> βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας
> κουβέντα σε κάποιο chat room και
> γράφοντας ; ) : D : P
>
> Είχαμε ελευθερία, αποτυχία,
> επιτυχία και υπευθυνότητα και
> μέσα από όλα αυτά μάθαμε και
> ωριμάσαμε.
>
> Αν εσύ είσαι από τους
> «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες
> την τύχη να μεγαλώσεις σαν
> παιδί...
>
> Αγνώστου ταυτότητας μέχρι
> στιγμής.
> Τον/Την ευχαριστούμε για το
> ταξίδι...>

Έτσι διαβάζουν τη σκέψη μας (από το περιοδικό Focus Σεπτεμβρίου 2009)

<Με τη χρήση μαγνητικής τομογραφίας και υπολογιστών, τώρα μπορούμε να δούμε τις σκέψεις (εικόνες, λέξεις, ήχους, αναμνήσεις) των ανθρώπων. Οι ανά τον κόσμο Μεγάλοι Αδελφοί τρίβουν τα χέρια τους...
«Γιατί διέπραξες προδοσία;», τον ρώτησαν. «Προδοσία;», απάντησε ο Άλντριχ Άμες, πράκτορας της CIA που επί 9 χρόνια στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου είχε αποκαλύψει 25 «πηγές» στην KGB, καταδικάζοντας 10 από αυτούς σε θάνατο με αντάλλαγμα 4 εκατομμύρια δολάρια. Ήταν Φεβρουάριος του 1994 και ούτε σε εκείνη την περίπτωση ο πολύγραφος, που είναι περισσότερο γνωστός ως «ανιχνευτής της αλήθειας», δεν είχε καταγράψει αλλαγές στην πίεση, τον παλμό, την αναπνοή και την εφίδρωση. Δηλαδή, παρ’ όλο που αποτελούσε για πολλές δεκαετίες το όργανο κλειδί στις αστυνομικές και στις κατασκοπευτικές ταινίες, η ετυμηγορία του ήταν τόσο αναξιόπιστη που δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως απόδειξη ενοχής.
Η εξαπάτηση του ανιχνευτή είναι εύκολη, αρκεί να μπορεί το άτομο να ελέγξει τον παλμό και την αναπνοή του. Όμως σε πολλές περιπτώσεις τα ειλικρινά συναισθήματα κινδύνευαν να θεωρηθούν ένοχα: σε μια αναφορά του 2003 η Εθνική Ακαδημία Επιστημών των ΗΠΑ υπολόγιζε ότι, αν σε 10.000 κυβερνητικούς υπαλλήλους υπήρχαν 10 κατάσκοποι, ο ανιχνευτής δε θα έβρισκε 2, αλλά θα είχε κατηγορήσει άδικα 1.598 αθώους.
Σύντομα ο ανιχνευτής της αλήθειας θα καταλήξει σε κάποια αποθήκη, καθώς θα έχει αντικατασταθεί από τη λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI), η οποία, όπως δείχνουν τα τρία εκπληκτικά πειράματα που περιγράφουμε στο τέλος του άρθρου, μας επιτρέπει να διαβάζουμε στ’ αλήθεια τι συμβαίνει στον εγκέφαλο: τις εικόνες που βλέπουμε, τις λέξεις που διαβάζουμε, τους ήχους και τις φωνές που ακούμε, τις διαδρομές που πραγματοποιούμε, ακόμα και τις προθέσεις μας και τις ασυναίσθητες αντιλήψεις. Δεν έχει καμία σχέση με τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, όμως ήδη οι νευροεπιστήμονες επισημαίνουν ότι έχει επιτακτική σημασία να θεσπιστούν κανόνες για τη χρήση αυτών των τεχνολογιών, προτού καταπατήσουν το τελευταίο απαραβίαστο σύνορο ενός ανθρώπου: τις σκέψεις.
Απογυμνωμένη κατανάλωση
Η fMRI, την οποία επινόησε το 1988 ο Σεΐτζι Ογκάβα, βιοφυσικός στα AΤ&Τ Bell Laboratories, διαδόθηκε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990. Η τεχνική εντοπίζει τα κύτταρα του εγκέφαλου που εργάζονται, γιατί «βλέπει» το οξυγόνο που καταναλώνουν. Σε μια δεκαετία ερευνών οι νευροεπιστήμονες, μελετώντας τους ασθενείς, σχημάτισαν μια αρκετά ακριβή ιδέα για τις διεργασίες που εκτελούν οι διάφορες ομάδων νευρικών κυττάρων και τη θέση τους, ενώ εδώ και λίγα χρόνια μελετούν τον εγκέφαλο στη φυσιολογική λειτουργία του, για να κατανοήσουν τα μυστικά του νου.
Το 2002 ο Ντάνιελ Λάνγκλεμπεν, ψυχίατρος στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια, θέλησε να διαπιστώσει αν, κοιτώντας τη δραστηριότητα του εγκέφαλου, μπορούσε να ανακαλύψει ποιος παίκτης κλέβει στα χαρτιά. Έδωσε σε δύο φοιτητές δύο τραπουλόχαρτα χωρίς να τα δει και τους ζήτησε να τα απομνημονεύσουν. Έπειτα τους προέτρεψε να πουν ψέματα για το ένα χαρτί και να πουν την αλήθεια για το άλλο. Τότε τους υπέβαλε σε fMRI, ενώ σε ένα εικονοσκόπιο εμφανιζόταν κάθε 3 δευτερόλεπτα ένα τυχαίο τραπουλόχαρτο. Από τις αντιδράσεις του εγκεφάλου τους, όπως πολύ πιστά καταγράφηκαν από την fMRI, ο Λάνγκλεμπεν διαβεβαίωσε ότι μπορούσε να αναγνωρίσει με ακρίβεια 96% ποια ήταν τα χαρτιά που είχαν στα χέρια τους οι φοιτητές και ποια ήταν αυτά για τα οποία είχαν πει ψέματα.
Χαρτοκλέφτες
Σίγουρα όμως είναι διαφορετικό να λέει κάποιος ψέματα επειδή του το ζήτησαν από το να λέει ψέματα για να μην καταλήξει στην ηλεκτρική καρέκλα, όμως αυτή η μελέτη ήταν αρκετή για να ενθουσιάσει δύο αμερικανικές εταιρείες, τη No Lie και την Cephos Corp, που έβγαλαν στην αγορά ανιχνευτές της αλήθειας με fMRI, που ήταν σίγουρα πιο αξιόπιστοι από τον παλιό πολύγραφο. Το 2006 ο Φερόζ Μοχάμεντ, από το Πανεπιστήμιο Τεμπλ της Φιλαδέλφειας (ΗΠΑ), συγκρίνοντας τον πολύγραφο και την fMRI, έγραψε στο περιοδικό Radiology: «Το ψέμα ενεργοποιεί διαφορετικές περιοχές του εγκέφαλου σε σχέση με αυτές που δραστηριοποιούνται όταν λέμε την αλήθεια». Αν για να πούμε ψέματα ενεργοποιούνται 14 περιοχές, για να πούμε την αλήθεια ενεργοποιούνται 7, που είναι επίσης διαφορετικές. Και πρόσθετε: «Η εγκεφαλική δραστηριότητα δεν μπορεί να ελεγχθεί με τη θέληση. Η έρευνά μας προτείνει, για τον εντοπισμό του ατόμου που ψεύδεται, τη χρήση μιας καινούριας αντικειμενικής μεθόδου, η οποία είναι τόσο αξιόπιστη ώστε μπορεί να χρησιμοποιηθεί και στα δικαστήρια». Άλλοι νευροεπιστήμονες, όμως, αντιτάσσονται σήμερα ότι οι μελέτες έγιναν σε φοιτητές του πανεπιστημίου και όχι σε κοινωνικοπαθητικά άτομα, εγκληματίες και παθολογικούς ψεύτες: ότι η πλειονότητα των μελετών εμπλέκει το πολύ 20 άτομα και ότι οι έρευνες που έχουν δημοσιευτεί μέχρι σήμερα σε έγκυρα περιοδικά δεν ξεπερνούν τις 12. Εν τω μεταξύ, όμως, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν την fMRI για να κάνουν ενδιαφέρουσες ανακαλύψεις.
Φωτό από το υποσυνείδητο
Ο Τζον-Ντίλαν Χάινες, του κέντρου ερευνών Μαξ Πλανκ της Λειψίας, και ο Γκέρεντ Ρέες, του Πανεπιστημιακού Κολεγίου του Λονδίνου, για παράδειγμα, έχουν δει το υποσυνείδητο σε δράση. Έδειχναν σε έξι εθελοντές δύο εικόνες σε ταχύτατη διαδοχή. Η πρώτη εμφανιζόταν για μόλις 15 χιλιοστά του δευτερολέπτου, πολύ γρήγορα για να μπορεί να γίνει αντιληπτή συνειδητά. Όταν όμως παρατηρούσαν τις εικόνες της fMRI από τον εγκέφαλο, «έβλεπαν» ότι και η εικόνα που φαινομενικά δεν γινόταν αντιληπτή είχε καταγραφεί από τον εγκέφαλο χωρίς οι εθελοντές του πειράματος να το καταλαβαίνουν. Αυτό το παρακλάδι της έρευνας ίσως θα μπορούσε να επιτρέψει, στο μέλλον, να «βλέπουμε» τις ασυναίσθητες εικόνες που υπάρχουν στον εγκέφαλο και να ξανανοίξουμε τη συζήτηση για την «παρασυνειδησιακή αντίληψη».
Εικονική αφαίρεση
Επιπλέον, μπορούμε επίσης να δούμε τις προθέσεις ενός ατόμου προτού ακόμα υλοποιηθούν ως πράξεις. Ο Τζον-Ντίλαν Χάινες ζήτησε από κάποιους εθελοντές κατά τη διάρκεια της fMRI να αποφασίσουν αν θα προσθέσουν ή θα αφαιρέσουν τους δύο αριθμούς που τους έδειχναν, χωρίς να ανακοινώσουν στους ερευνητές την πράξη που επέλεξαν. Όμως οι ερευνητές κατάφεραν να το βρουν, βασισμένοι στην εγκεφαλική δραστηριότητα που προηγείται του υπολογισμού, με ποσοστό επιτυχίας σχεδόν 70%.
Η ικανότητα αποκωδικοποίησης όσων συμβαίνουν στον εγκέφαλο βασίζεται στο Multivariate Pattern Recognition, την Ανάλυση των Μεταβολών των Παραμέτρων στις εικόνες του εγκέφαλου που έχουν ληφθεί. Εκτός από την fMRI, χρειάζονται επίσης Η/Υ «εκπαιδευμένοι» να αναγνωρίζουν τα πρότυπα της εγκεφαλικής δραστηριότητας που συνοδεύουν τις διάφορες προθέσεις, καθώς και λογισμικά όπως αυτά που χρησιμοποιούνται για την ταυτοποίηση των δακτυλικών αποτυπωμάτων.
Θα βλέπουμε τα όνειρα
Αυτό είναι μόλις η αρχή: για να μπορέσουμε να «διαβάσουμε» το νου, πρέπει πρώτα να μελετήσουμε το σχήμα κάθε σκέψης χωριστά. Ένα σχήμα που, όπως μόλις ανακαλύφθηκε, είναι χαρακτηριστικό για κάθε άτομο. Ο Γιαν Βίλεμ Κότεν, του Πανεπιστημίου του Άαχεν στη Γερμανία, αποκάλυψε στις 26 Μαρτίου του 2009 στο Science ότι ούτε τα ομοζυγωτικά δίδυμα δεν έχουν τα ίδια εγκεφαλικά σκεπτοσχήματα, αν και οι χάρτες τους μοιάζουν περισσότερο σε σύγκριση με εκείνους των μη ομοζυγωτικών διδύμων.
Η «αναγνώριση» της εικόνας ή του ήχου που ένα άλλο άτομο βλέπει ή ακούει δεν μπορεί να τυποποιηθεί, ενώ απαιτεί πολλές ώρες εξατομικευμένης προπόνησης, ώστε το άτομο που βρίσκεται στην fMRI και το λογισμικό του αποκωδικοποιητή να προσαρμοστούν σταδιακά, για να μιμηθούν την πλοκή του συγκεκριμένου εγκέφαλου.
Προς το παρόν, λοιπόν, κανείς δεν έχει ακόμα δημιουργήσει έναν παγκόσμιο χάρτη με τον οποίο θα μπορεί να αποκωδικοποιήσει ακόμα και μία μόνο δραστηριότητα πολλών εγκεφάλων. Προς το παρόν, οι ερευνητές καταφέρνουν να διακρίνουν μόνο τις εναλλακτικές σκέψεις (την πρόσθεση και το αντίθετό της, την αφαίρεση).

Μεγάλο μέρος της έρευνας στοχεύει τώρα στον οπτικό φλοιό. «Το οπτικό σύστημα είναι περίπλοκο», λέει ο Τζακ Γκάλαντ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ, «γιατί αποτελείται από δεκάδες διαφορετικά στοιχεία (οπτικές περιοχές) που έχουν διαταχθεί σε παράλληλο δίκτυο, που είναι ιεραρχικό και με πολλές αλληλοσυνδέσεις. Επίσης, είναι στενά συνδεδεμένο με άλλα αισθητήρια, μνημονικά και γλωσσικά υποσυστήματα. Λόγω αυτής της αλληλοσυνδεσιμότητας, και καθώς ο εγκέφαλος είναι δομημένος με βάση μια συναρτησιακή αρχή, η έρευνα της όρασης έχει σημαντικές προεκτάσεις στην κατανόηση των άλλων εγκεφαλικών συστημάτων». Αυτό μας αφήνει να υποθέσουμε το μέλλον αυτών των ερευνών. «Πιθανώς», λέει ο Γκάλαντ, «οι οπτικές περιοχές χρησιμοποιούνται και στις αναμνήσεις και τα όνειρα, και, αν αυτό αληθεύει, θα μπορέσουμε να ανασυνθέσουμε τις εικόνες που κυριαρχούν σε αυτά τα δύο».
Πώς θα χρησιμοποιηθεί
Από την ανάγνωση των εικόνων του εγκέφαλου ως την ανάγνωση των συμβόλων, είτε είναι γράμματα είτε αριθμοί, η απόσταση είναι μικρή. Ο Γιουκιγιάσου Καμιτάνι των Atr Computational Neuroscience Laboratories του Κιότο, στην Ιαπωνία, κατάφερε να διαβάσει τη λέξη «neuron» που αναπαρήγαγε ο Η/Υ με βάση τη δραστηριότητα του εγκεφάλου των εθελοντών ενός πειράματος. Οι χαρακτήρες δεν ήταν πολύ καθαροί, όμως όταν η εικόνα θα έχει περισσότερα πίξελ, θα φαίνονται καλύτερα. Στο μέλλον, λοιπόν, είναι πιθανό να μπορούμε να διαβάζουμε τις σκέψεις και τα όνειρα των άλλων και συνεπώς και τη μουσική και τις απομνημονευμένες λέξεις. Αλλά και τους τόπους.
Κυβερνο-τετραπληγικοί
Η Ελέανορ Μαγκουάιρ, από το Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Λονδίνου, διάβασε στον ιππόκαμπο των εθελοντών της τις διαδρομές που είχαν κάνει στο χώρο. Όταν μετακινούμαστε, στον ιππόκαμπο ενεργοποιούνται οι νευρώνες «εντοπισμού», που έχουν την αποστολή να μας λένε πού βρισκόμαστε. Η Μαγκουάιρ χρησιμοποίησε την fMRI, για να ακολουθήσει τη δραστηριότητα αυτών των νευρώνων, ενώ τέσσερις εθελοντές μετακινούνταν σε μια εικονική πραγματικότητα, και στη συνέχεια επεξεργάστηκε τα δεδομένα με έναν αλγόριθμο. «Μπορέσαμε να καταλάβουμε πού βρίσκονταν, μπορούσαμε να διαβάσουμε τις χωρικές αναμνήσεις τους», είπε η Μαγκουάιρ. Οι χωρικές αναμνήσεις, λοιπόν, κωδικοποιούνται στους νευρώνες «εντοπισμού» με βάση ένα σχήμα που οι αλγόριθμοι μπορούν να αποκωδικοποιήσουν. Και αυτό είναι μόλις το πρώτο βήμα: ο ιππόκαμπος εμπλέκεται και στο σχεδιασμό του μέλλοντος.
Όλα αυτά ανοίγουν το δρόμο για θαυμαστά και τρομακτικά σενάρια. Εξηγεί ο Χάινες: «Αν διαθέτεις μια τεχνική που επιτρέπει στους άλλους να διαβάζουν αυτό που σκέφτεσαι, πρέπει επίσης να διαθέτεις ξεκάθαρες κατευθυντήριες γραμμές που θα ορίζουν πότε και πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν αυτά τα όργανα. Πολλοί, για παράδειγμα, θα ήθελαν να μπορούσαν οι άλλοι να διαβάζουν τις σκέψεις τους: οι τετραπληγικοί, για παράδειγμα, θα μπορούσαν με αυτόν τον τρόπο να ελέγχουν τεχνητά μέλη με τη σκέψη. Όμως θα έπρεπε να απαγορεύεται η χρήση του, για παράδειγμα, για εμπορικούς σκοπούς, καθώς υπάρχει ο κίνδυνος κάποιος να μπορέσει να εφαρμόσει σύγχρονες τεχνικές “λοβοτομής” ή ελέγχου της σκέψης. Προτού η επιστήμη ξεπεράσει τα όρια, πρέπει να υπάρξει ένας βαθύς στοχασμός για τις χρήσεις αυτών των ανακαλύψεων και την πρόληψη όσων θα μπορούσαν να αποτελέσουν αρνητικές για την ατομική ελευθερία εφαρμογές».
1) Έτσι κατασκοπεύουμε ποιες εικόνες βλέπει ένα άτομο
Μάρτιος 2008: το περιοδικό Nature δημοσίευσε τα αποτελέσματα μιας μελέτης που θα μείνει στην ιστορία. Ο Τζακ Γκάλαντ και οι συνάδελφοί του από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, παρατηρώντας τι συμβαίνει στον εγκέφαλο ενός ατόμου, κατάφεραν να εντοπίσουν ποιες εικόνες έβλεπε από τις διάφορες που του έδειχναν. Με αυτόν τον τρόπο:
1. Αρχικά, ενώ βρίσκεται στην fMRI, του δείχνουν τις εικόνες (σε αυτό το πείραμα είναι 1.750).
2. Εν τω μεταξύ το σκάνερ αναλύει την καμπύλη δραστηριότητας του εγκεφάλου του.
3. Ένας Η/Υ αναλύει τις εικόνες σύμφωνα με τους 8.000 «τρόπους με τους οποίους βλέπουμε» και αναζητά συσχετισμούς ανάμεσα σε αυτές τις αναλύσεις και τις καμπύλες της εγκεφαλικής δραστηριότητας.
4. Με αυτόν τον τρόπο προκύπτει ένα πρότυπο, δηλαδή ένας χάρτης εγκεφαλικής δραστηριότητας που είναι χαρακτηριστικός για κάθε εικόνα.
5. Τώρα οι ερευνητές περνούν στην εξακρίβωση του υπολογιστικού προτύπου: το άτομο κοιτά άλλες 120 εικόνες, ενώ οι ερευνητές συγκρίνουν τις καμπύλες δραστηριότητας κάθε μιας, μέχρι το πρότυπο να εντοπίσει ποια είναι η εικόνα που κοιτά ο εθελοντής. Το ποσοστό επιτυχίας κυμαίνεται από 72% ως 92% σε δύο άτομα.
2) Έτσι ο Η/Υ ανασυνθέτει τι διαβάζουμε
Τα γράμματα είναι εικόνες, και αν είναι δυνατό να εντοπιστεί μία εικόνα μέσα σε ένα σύνολο 120, είναι επίσης δυνατό να εντοπιστούν ένα προς ένα τα αλφαριθμητικά σύμβολα. Το πείραμα πραγματοποιήθηκε το 2008 από ερευνητές του ATR στο Τόκιο. Οι ερευνητές θέλουν να δουν τις σκέψεις, τις νοητικές εικόνες και τα όνειρα, όμως προς το παρόν οι εικόνες που ανασυνθέτουν είναι μόνο τα γράμματα του αλφάβητου.
1. Ο εθελοντής, που έχει μπει στην fMRI, παρατηρεί 440 σκακιέρες που αποτελούνται από διάφορες ψηφίδες με τετράγωνα, σταυρούς, γράμματα, ενώ ο τομογράφος αναλύει την εγκεφαλική δραστηριότητα.
2. Ο Η/Υ αναλύει τη σύνθεση κάθε ψηφίδας.
3. Ο Η/Υ δημιουργεί ένα πρότυπο ανάλυσης, που συσχετίζει τη δραστηριότητα του οπτικού φλοιού με το γράμμα που βλέπει το άτομο.
4. Στον εθελοντή δείχνουν μια απλή εικόνα και το αποτέλεσμα της εγκεφαλικής δραστηριότητάς του στέλνεται στον Η/Υ.
5. Ο Η/Υ αναλύει τη δραστηριότητα και χάρη στο πρότυπο συνάγει ποια εικόνα είδε ο εθελοντής.
3) Έτσι αποκρυπτογραφούνται οι λέξεις που ακούμε
Το Νοέμβριο του 2008, ο Ελία Φορμιζάνο, εξήγησε πώς, κοιτάζοντας μόνο την εγκεφαλική δραστηριότητα του ακουστικού φλοιού ενός ακροατή, κατάφερε να συμπεράνει όχι μόνο ποιος μιλούσε αλλά και τι έλεγε.
1. Ο ακροατής ακούει τρία άτομα να λένε αντίστοιχα «α», «ι» και «ου».
2. Το σκάνερ καταγράφει την εγκεφαλική δραστηριότητά του σε κάθε ήχο που ακούει. Και έτσι προκύπτει ένα πρότυπο για τη δραστηριότητα που προκαλεί ο ήχος «α», ένα πρότυπο για τον ήχο «ι» κ.ο.κ.
3. Ο Η/Υ επιλέγει τι ενεργοποιείται από τη φωνή και τι από τους ήχους. Έπειτα το πρότυπο τελειοποιείται με τη χρήση: ο ακροατής ακούει άλλους ήχους και άλλες φωνές.
4. Χάρη σε αυτή τη διαδικασία μάθησης, ο Η/Υ εντοπίζει τη φωνή και αναγνωρίζει τους ήχους με βάση τη δραστηριότητα του εγκέφαλου.>

Οι Επαναστάτες του καναπέ (Homo Revolutionariis Canapedicus) 5

Κάντε κλικ στην εικόνα - δυνατότητα +zoom

Δημοκρατία και Ελευθερία Λόγου - Δυο έννοιες αλληλένδετες

<--Ο ακρογωνιαίος λίθος της Δημοκρατίας είναι η ελευθερία έκφρασης του λόγου, η διακίνηση των ιδεών, το δικαίωμα της ελεύθερης γνώμης. Δεν μπορούμε να φανταστούμε σήμερα ένα κόσμο, χωρίς αυτές τις πιο πάνω αρχές. Από την Αθηναική Δημοκρατία του Χρυσού Αιώνα του Περικλή μέχρι την Γαλλική Επανάσταση και την εποχή του Ευρωπαικού Διαφωτισμού, η ανθρωπότητα κέρδισε με αγώνες και αίμα ενάντια στην τυρρανία, την ολιγαρχία, την εξουσία των λίγων και τον ολοκληρωτισμό, το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης. Ο Βολταίρος είχε πολύ σοφά πει "Διαφωνώ μ'αυτό που λες, θα υπερασπισθώ όμως μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να το λες"... Η ρήση αυτή, αποτυπώνει ξεκάθαρα πως η εξέλιξη της Δημοκρατίας, είναι αλληλένδετη με το δικαίωμα του κάθε πολίτη, να λέει ελεύθερα την άποψη του. Αρκεί όμως μόνο αυτό για να αναδειχθεί σε μια ισόνομη πολιτεία η ποιότητα της Δημοκρατίας ? Όχι.... Η ποιότητα της Δημοκρατίας αναδεικνύεται από την ποιότητα της παιδείας του καθένα - που φυσικά διαμορφώνεται μέσα από την οικογένεια, το σχολιό, το περιβάλλον και τον μικρόκοσμο που ζούμε και κινούμαστε. Δεν φτάνει μόνο να εκφραζόμαστε εμείς ελεύθερα, θα πρέπει να διαθέτουμε και την παιδεία να μπορούμε να ακούμε, το διαφορετικό, το αντίθετο, και να προσπαθούμε να συνθέτουμε νέες ιδέες μέσα από την διαφωνία και τον αντίλογο. Βασικός κανόνας στον ανοιχτό διάλογο είναι πως όσοι συμμετέχουν, να αντιλαμβάνονται πως κι όλοι οι υπόλοιποι έχουν τα ίδια δικαιώματα και κανείς δεν είναι περισσότερο "ίσος" από τον άλλον, εν τούτοις σαφώς σε ορισμένες θεματολογίες, κάποιοι διαθέτουν βαρύνουσα άποψη, λόγω σχετικής ειδικότητας. Π.χ. σε μια συζήτηση περί σκακιού, ο θεατής έχει το διακίωμα να πει τη γνώμη του , βαρύνει όμως σαφέστατα η γνώμη του σκακιστή - χωρίς αυτό να σημαίνει πως είτε ο θεατής δεν έχει δίκιο σ'αυτό που λέει είτε ο σκακιστής για οποιοδήποτε λόγο δεν εκφέρει μια υποκειμενική άποψη. Η ουσία είναι, ο θεατής να αποδέχεται εκ προοιμίου την άποψη του ειδήμονα σκακιστή ως βαρύνουσα λόγω της γνώσης του αλλά κι ο σκακιστής να σέβεται την γνώμη του θεατή και το δικαίωμα του να την καταθέτει. Έτσι, ο διαλογος έχει την ποιότητα που παράγεται από τον πολιτισμό των συμμετεχόντων. Μια συζήτηση που δεν αποδέχεται το δικαίωμα του αντίλογου να καταθέσει άποψη ή που χαρακτηρίζεται από έλλειψη πολιτισμού και σεβασμού του συνομιλητή, δεν έχει θέση σε μια κοινωνία που θέλει να λέγεται ισόνομη και δημοκρατική. Τι διάλογος μπορεί να γίνει ας πούμε, από δύο η περισσότερες πλευρές που καταθέτουν ναι μεν ο καθένας την άποψη του , βρίζοντας όμως ο ένας τον άλλον ? Ο σεβασμός του συνομιλητή - ακόμη κι αν η άποψη του είναι πασιφανώς λάθος - είναι βασική προϋπόθεση για την προαγωγή του διαλόγου. Η αρχή αυτή , είναι που εξυψώνει την ποιότητα της Δημοκρατίας, γιατί εμπεριέχει την ειδοποιό διαφορά από τις κοινωνίες που διαχωρίζουν τους πολίτες σε "πατρίκιους και πληβείους". Την παιδεία. Κι η παιδεία δεν είναι μόνο μέλημα της οικογένειας - είναι πρωταρχική υποχρέωση της πολιτείας και των θεσμών που διαμορφώνουν την ποιότητα της δημοκρατίας. Το σχολείο είναι ο πυρήνας που παράγεται η γνώση,όμως το κοινοβούλιο κι η νομοθετική εξουσία είναι οι θεσμοί που πρέπει να θεσπίσουν νόμους για την ανάπτυξη της δημόσιας εκπαίδευσης , τόσο με την πολιτική βούληση προς αυτή τη κατεύθυνση, όσο και με την διάθεση κονδυλίων για την ανέλιξη της, στα επίπεδα που οι καιροί επιβάλουν.---->

INFINITE PHOTOS

<Έχετε ξαναδεί φωτογραφία που ...δεν τελειώνει ποτέ ? Για να καταλάβετε τί σημαίνει αυτό, μπείτε στην παραπάνω σελίδα του National Geographic, αφήστε την εικόνα να φορτωθεί και ξεκινήστε κάνοντας το πρώτο click σε οποιοδήποτε σημείο. Συνεχίστε κλικάροντας και απολαύστε εκατοντάδες φωτογραφίες με τοπία, ζώα, πουλιά κλπ...>

Ξεκινήστε κάνοντας κλικ στον τίτλο της ανάρτησης INFINITE PHOTOS και θα σας οδηγήσει στο ζητούμενο λίνκ....

Οι Επαναστάτες του καναπέ (Homo Revolutionariis Canapedicus) 4

Κάντε κλικ στην εικόνα - δυνατότητα +zoom

Εκλογές ή "την κάνω μ' ελαφρά πηδηματάκια"...

...Ήταν κοινή πεποίθηση πως αργά ή γρήγορα ο Καραμανλής θα πήγαινε σε πρόωρες εκλογές. Το θέμα είναι γιατί τώρα... Πριν από τις ευρωεκλογές του Ιουνίου,το ΠΑΣΟΚ ήδη είχε διατυπώσει την μελλοντική στάση του σχετικά με την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, άρα αν ο Καραμανλής δεν ήθελε να σύρεται η χώρα σε μια μακρά προεκλογική περίοδο , θα μπορούσε να προκηρύξει διπλές εκλογές τον Ιούνιο. Εφόσον δεν το έκανε, το να επικαλείται την χρονική απόσταση έως τον Μάρτιο του 2010 (εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας) μακρά προεκλογική περίοδο ενώ δεν συνέβαινε το ίδιο 3 μήνες πριν, είναι μια φαιδρή δικαιολογία που κατά την άποψη τη δική του κι εκείνη των συμβούλων του, δραματοποιεί την έξοδο από τα δύσκολα και ουσιαστικά αποποιείται των ευθυνών του για όσα είναι προ των πυλών. Η όλη ιστορία κατά την άποψη μου είναι πως με τις σημερινές οικονομικές συνθήκες, είναι αδύνατη η κατάρτιση του προϋπολογισμού για το 2010, κι αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που ο Καραμανλής, ετοιμάζεται να "την κάνει μ' ελαφρά πηδηματάκια" και "τοίχο τοίχο" θα πρόσθετα εγώ, έχοντας υπ' όψη πως με το χθεσινό του διάγγελμα , νομίζει, πως έτσι διασφαλίζει με αστήρικτες και φαιδρές δικαιολογίες την υστεροφημία του... Κούνα που τον κούναγε.... Πέρα από το ποια είναι η πολιτική ιδεολογία του καθένα, έχω την εντύπωση πως κανείς δεν δικαιούται να περνά το εκλογικό σώμα για ηλίθιους... Εκτός από όλους τους άλλους, ο πρωθυπουργός απευθύνεται και στους δικούς του ψηφοφόρους - ε, τουλάχιστον ας σεβαστεί εκείνους αντί να μπουρδολογεί !!

Οι Επαναστάτες του καναπέ (Homo Revolutionariis Canapedicus) 3

Κάντε κλικ στην εικόνα - δυνατότητα +zoom

Οι Επαναστάτες του καναπέ (Homo Revolutionariis Canapedicus) 2

Κάντε κλικ στην εικόνα - δυνατότητα +zoom

Οι Επαναστάτες του καναπέ (Homo Revolutionariis Canapedicus)

"...Στα μέσα του 78ου αιώνα, η αρχαιολογική σκαπάνη ιόντων μαγνησίου που χειρίζονταν εργατορομπότ της Παγκόσμιας Αρχαιολογικής Εταιρείας, έφερε στο φως ένα σκελετό που όπως αποδείχθηκε από τις εργαστηριακές έρευνες, ανήκε στον χαμένο κρίκο που ήταν υπαίτιος για την εξελικτική πορεία του ανθρώπινου είδους... Οι συνθήκες που επικράτησαν στη Μεταβιομηχανική Εποχή από τα τέλη του 20ου αιώνα, είχαν προκαλέσει μια βαθειά αλλαγή στο τρόπο που μέχρι τότε ο άνθρωπος σκεπτόταν κι ενεργούσε... Είχε αρχίσει να κάνει εκπτώσεις στα όνειρα του... Είχε μάθει να δουλεύει περισσότερες ώρες με λιγότερα χρήματα... Το 40ωρο της εβδομαδιαίας εργασίας που αποτελούσε κατάκτηση με ιδρώτα κι αίμα απεμπολήθηκε στο όνομα της Παγκοσμιοποίησης μέσα σε μια πενταετία και κανείς δεν μίλησε.. Είχε πάψει πια να διεκδικεί... Η τηλεόραση έλεγχε για τα καλά τη ζωή του... Οι επαναστάσεις για τα όνειρα του ανθρώπου, ξεκινούσαν από τον καναπέ του... Γι' αυτό ο χαμένος αυτός κρίκος της ανθρώπινης πορείας προς το πουθενά, ονομάστηκε από τους μελλοντικούς ανθρωποβιολόγους και γενετιστές, Ο Επαναστάτης του Καναπέ ή κατά το επιστημονικότερο Homo Revolutionariis Canapedicus...." Θα μπορούσε να είναι απλά μια μυθιστορηματική αναφορά ή η πραγματικότητα όπως θα αποτυπωνόταν από τον ιστορικό του μέλλοντος. Συχνά πυκνά, Ο Επαναστάτης του Καναπέ, θα κάνει την εμφάνιση του στο blog για να μας θυμίζει, πως στο βάθος βάθος, τελικά είμαστε εμείς οι ίδιοι οι Homo Revolutionariis Canapedicus....... Κάντε κλικ στην εικόνα - δυνατότητα +zoom

Πιάνουν στασίδι στο Facebook (Τα Νέα 04.08.2009)

<Συναγωνίζεται σε αριθμό φαν τα γκρουπάκια του facebook που είναι αφιερωμένα σε τραγουδιστές, ηθοποιούς και πολιτικούς. Το γκρουπ «Γέρων Παΐσιος- Εlder Ρaisios» ήδη αριθμεί 65.944 μέλη. Πρόκειται για τον αγιορείτη μοναχό, γέροντα Παΐσιο, που απεβίωσε το 1994. Στο γκρουπ μπορεί να διαβάσει κάποιος δεκάδες ρήσεις του μοναχού, να ακούσει ηχητικά αποσπάσματα από ομιλίες του και συζητήσεις του με πιστούς, να δει βιντεάκια. Πολυπληθές είναι ακόμη ένα θρησκευτικό γκρουπάκι αφιερωμένο στον Άγιο Νεκτάριο της Αίγινας. Μέλη σ΄ αυτό έχουν γίνει περίπου 3.500 άνθρωποι. Όπως αποδεικνύεται όμως, ισχυρή παρουσία στο facebook έχουν και δεκάδες Έλληνες ιερείς, στην πλειονότητά τους νέοι. Έχουν δημιουργήσει profiles και έχουν μετατρέψει το facebook σε... faithbook! Αρκετοί από αυτούς μπήκαν, όπως λένε, στη διαδικτυακή κοινότητα όχι για να αναζητήσουν φίλους αλλά για να επικοινωνήσουν με τους πιστούς και να ακούσουν τις απόψεις τους. Άλλοι έχουν φτιάξει γκρουπ με στόχο να παρουσιάσουν τις δραστηριότητες των ενοριών τους. Πριν από λίγες ημέρες ο καθολικός αρχιεπίσκοπος του Ουέστμινστερ στην Αγγλία, Βίνσεντ Νίκολς, προειδοποίησε για τους κινδύνους του facebook λέγοντας ότι ωθεί τους νέους σε επιφανειακές φιλίες που μπορεί να οδηγήσουν ακόμη και σε αυτοκτονίες. Στην Ελλάδα πάντως όχι μόνο δεν υπάρχουν τέτοιες προειδοποιήσεις αλλά αρκετοί Έλληνες ιερείς χρησιμοποιούν το facebook για να προσεγγίσουν τους πιστούς. Για όσους αναρωτιούνται τι δουλειά έχουν οι ιερείς στο facebook, να τι απαντάει στα «ΝΕΑ» ο π. Ιερόθεος, νεαρός ιερέας από το Κρανίδι Αργολίδος που διατηρεί δικό του profile και συμμετέχει σε συζητήσεις για την Εκκλησία. «Το προφίλ στο facebook το άνοιξα αψήφιστα στην αρχή. Τελικώς, κατέληξα να ασχολούμαι, όταν οι περιστάσεις και διακονίες μάς επιτρέπουν, μαζί με τους εκεί φίλους και αδελφούς... Αρκετοί είναι συμπατριώτες και συμπατριώτισσές μου. Φίλοι από τις σχολές όπου έχω φοιτήσει, από τις κατασκηνώσεις της Μητροπόλεως μας. Παιδιά κληρικών που μας έκαναν add!». Συμπληρώνει επίσης πως δεν ψάχνει για φίλους στο facebook «αλλά διάφοροι με προσθέτουν και εγώ τους αποδέχομαι όπως έκανε ο Κύριός μας με κάθε έναν που του ζητούσε τη συμπαράστασή του, ακόμη και την παρέα...». Μπορεί όμως το facebook να βοηθήσει τους νέους να έρθουν πιο κοντά στην Εκκλησία; «Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, κανένας δεν πάει στον ναό μέσω facebook. Αλλά δεν ξέρω τι στοιχίζει στην κάθε ψυχή που έρχεται εκεί και με ρωτάει διάφορα πράγματακαι επί προσωπικού σε κατ΄ ιδίαν μηνύματά μας», λέει. Στην ερώτηση εάν το Ίντερνετ αποτελεί εργαλείο για να πλησιάσουν οι νέοι την Εκκλησία, ο π. Ιερόθεος απαντά ότι δεν απορρίπτει τις νέες τεχνολογίες και προσθέτει ότι η κριτική και η συζήτηση στο Ίντερνετ ακόμη και με ανθρώπους που απορρίπτουν τους κληρικούς κάνουν καλό. Παράπονα στο wall «”Εκκλησία... Έτσι σε θέλω”. Φίλοι και φίλες, ας συζητήσουμε και ας δούμε τι θέλουμε από την Εκκλησία. Τι μας απωθεί; Τι μπορούμε να κάνουμε...». Αυτήν την ερώτηση απευθύνει στους πιστούς μέσα από το group που δημιούργησε στο facebook ο διάκονος από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας π. Αρκάδιος στα τέλη του περασμένου Οκτωβρίου. Η ανταπόκριση ήταν εντυπωσιακή. Το group αριθμεί δεκάδες μέλη. Μάλιστα αρκετοί είναι οι νέοι που έχουν απογοητευθεί από την Εκκλησία και δεν διστάζουν να τα “ψάλλουν” στους παπάδες για τα σκάνδαλα. Ένας νεαρός για παράδειγμα γράφει «ωραίο το θεματικό περιεχόμενο και η πρωτοβουλία» αλλά απευθύνει και μία ερώτηση στον π. Αρκάδιο: «Μπορεί τελικά ένα γκρουπ να αλλάξει τη νοοτροπία κάποιων ανθρώπων, που τη νοοτροπία την έχουν δει σαν επιχείρηση; Τη μία στιγμή ο ένας βγαίνει μεγαλέμπορος του Βατοπεδίου (...). Και πολλοί άλλοι, όλη αυτή την προσφορά που τους έχει δοθεί τη βλέπουν σαν κομπίνα (...)».>

Tempus Fugit (Διήγημα)

Tempus Fugit*



... Όταν πρωτάκουσα το “Milano” του Alex Britti, η δυναμική πρώτη εντύπωση που μου’ χε μείνει στο μυαλό , ήταν πως κανένα άλλο τραγούδι που έχει σα θέμα του την βιομηχανική αυτή μεγαλούπολη του ιταλικού βορρά , δεν θα μπορούσε να αποτυπώσει καλύτερα μες τους απλούς του στίχους , την ατμόσφαιρα , τον σφυγμό , το άγχος και τον ρυθμό της καθημερινής της ζωής….

Τύχαινε να ζω σ’ ένα ακόμη ταξίδι, γι’ ακόμη μία φορά στο αγαπημένο μου Μιλάνο, τις εικόνες του τραγουδιού στο πετσί μου….
Κάθισα πιο αναπαυτικά στην πολυθρόνα του δωματίου 234 του ξενοδοχείου Brunelleschi στη Via Baracchini, ένα τετράγωνο πίσω από την piazza Duomo, ίσως μιας από τις πιο γνωστές πλατείες στο κόσμο και άνοιξα λίγο την ένταση στο i-pod μου , στο σημείο εκείνο που το ρεφρέν ξεκινώντας μετά την σιωπή των κρουστών, με συνέπαιρνε και πιστεύω κι όσους σαν κι εμένα κουβαλούν τη θάλασσα μέσα τους σε όποιο μέρος του κόσμου κι αν βρίσκονται…
“…anche qui..puo’ arrivare un odore del mare a prendermi…”
«…ακόμη κι εδώ..μπορεί να φτάσει το άρωμα της θάλασσας για να με πάρει..»

Μια αχτίδα φωτιάς από το τζάκι με την εικονική φλόγα που τρεμόπαιζε εδώ κι ώρα στο απόλυτο σκοτάδι που επέλεξα για συντροφιά μου , παγιδεύτηκε στο ποτήρι που κρατούσα και με παιχνιδιάρικη διάθεση, βούτηξε στην κεχριμπαρένια θάλασσα του αγαπημένου μου μπέρμπον. Μια γουλιά ίσα - ίσα στην άκρη των χειλιών μου, φρόντισε πρόθυμα να ταξιδέψει μέχρι τον ουρανίσκο μου και να τον γαργαλέψει ευχάριστα.. Ένοιωσα να χαλαρώνω…
Μετά από μια κουραστική μέρα γεμάτη ένταση, αλλεπάλληλες διαπραγματεύσεις, γεύματα εργασίας και συναντήσεις με λογιών - λογιών ανθρώπους, άρχισα επιτέλους να ηρεμώ. Το να ‘ναι κανείς ανώτερο στέλεχος πολυεθνικής εταιρείας, επιφορτισμένος να διαπραγματεύεται τις προμήθειες υλικών κι έτοιμων φαρμακευτικών προϊόντων από κάθε γωνιά της υφηλίου, είχε το τίμημα του…. Συνεχή ταξίδια, συζητήσεις και διαπραγμάτευση, κοστολογήσεις, πίεση, προθεσμίες που πρέπει να τηρηθούν, άγχος και κυρίως μηδενική προσωπική ζωή…
Και σε κάποιες τέτοιες στιγμές που ο Alex Britti και ο Jack Daniels , τύχαινε να συναντιούνται με τις αισθήσεις μου, οι τρεις μας σε μοναχικά βράδια σαν και το αποψινό , αυτό το τεράστιο φορτίο που βάραινε τη ψυχή μου, έφευγε…Με τρόπο λυτρωτικό…

Για να ξανάρθει την άλλη μέρα, μεγαλύτερο, πιο απειλητικό, με περισσότερες απαιτήσεις…

“..C’est la vie...” είπα μέσα μου στωικά και καλωσόρισα άλλη μια γουλιά από το μπέρμπον... Έριξα μια ματιά στο ρολόι μου… 2.00 το πρωί..Και η πτήση της επιστροφής για την Αθήνα από το αεροδρόμιο της Μαλπένσα ήταν στις 5.30. Με την υποχρέωση να είμαι τουλάχιστον μια ώρα πριν στο αεροδρόμιο, θα ‘πρεπε να φύγω από το ξενοδοχείο με ταξί , περίπου στις 3.30 ή 4 παρά τέταρτο το πολύ, με την ελπίδα πως η tangenziale* του Μιλάνου, εκείνη την ώρα λογικά θα έπρεπε να είναι άδεια. Δεν είχε νόημα να κοιμηθώ για 1.30 ώρα… Μπορεί να ένοιωθα χαλαρός , αλλά η σωρευμένη υπερένταση δεν θα μ’ άφηνε να κλείσω μάτι. Δεν ήθελα να πιέσω παραπάνω τον εαυτό μου…Στα 45 του κανείς, προσπαθεί να εκμεταλλευθεί και την παραμικρή στιγμή ηρεμίας….Κι αν ηρεμία ήταν να έμενα ξύπνιος, αυτό θα έκανα…
Παράτησα το μπέρμπον και το i-pod στο τραπεζάκι από μαόνι δίπλα στη πολυθρόνα μου και σηκώθηκα να φέρω το λαπ τοπ μου.
Το σύνδεσα με το ρεύμα ( η μπαταρία έπνεε τα λοίσθια μετά το ολοήμερο «ξετίναγμα») , το άνοιξα και συνδέθηκα με το Wi-Fi στο web. Έκανα μια σύντομη περιήγηση σε μερικές αγαπημένες μου ιστοσελίδες… Άρχισα να βαριέμαι, όταν σκέφτηκα να μπω στο free-talk.gr, ένα καινούριο site, όπου ο καθένας μπορούσε να μπει και με το άνοιγμα ενός λογαριασμού να συζητά σε chat rooms πάνω σε ορισμένη θεματολογία με άλλα μέλη.
Συνδέθηκα με το διαδικτυακό μου όνομα..Alpha Centauri… Η αγάπη μου στην αστρονομία, είχε αποδειχτεί πολύ ισχυρή όταν έπρεπε να αποφασίσω για το όνομα μου στον συγκεκριμένο λογαριασμό.
Έριξα μια ματιά στα chat rooms και επέλεξα την ενότητα finance. Κανένα μέλος…
Ζήτησα music…
Δυο τύποι μιλούσαν για trance και χιπ χοπ.. Αδιάφορο για τα δικά μου γούστα, έφυγα άρον άρον κι από εκεί…
Μπήκα σ’ ένα chat με θέμα hobbies… Ερημιά..
Λογικό είναι στις 3 και κάτι ώρα Ελλάδας , να μην έχουν όλοι τα κέφια τα δικά μου για συζήτηση , ο κόσμος έχει καλύτερα πράγματα να κάνει – κι ένα απ’ αυτά ήταν να κοιμάται….

Ήμουν έτοιμος να τα παρατήσω και να μπω στο you tube – εκεί ήμουν σίγουρος πως θα έβρισκα να δω κάτι για να μην πλήξω – όταν αποφάσισα να ρίξω μια τελευταία ματιά στο «δωμάτιο» με τον τίτλο relationships .

Το μέλος maz88 φιγουράριζε στον κατάλογο των υπαρχόντων μελών κάτω από το δικό μου νικ με δεδομένη την αλφαβητική σειρά. Για μερικές στιγμές ζύγισα τι να κάνω. Το κάτι σαν ροζ χρώμα με το οποίο ήταν γραμμένο το νικ, σήμαινε πως ήταν γένους θηλυκού, σε αντίθεση με το μπλε του Alpha Centauri…Αυτό ήταν καλό. Κι αν το 88 σήμαινε - όπως φανταζόμουν - την χρονολογία γέννησης, τότε επρόκειτο για γυναίκα 20-21 χρονών, αυτό ήταν ακόμα καλύτερο.
Σε γενικές γραμμές, είχα κάθε λόγο να πιστεύω πως μια επιτυχημένη μέρα, είχε πολλές πιθανότητες να κλείσει με μια επιτυχημένη νύχτα…
Διέθετα τη σχετική εμπειρία του φλερτ στο διαδίκτυο και μπορούσα να ακολουθήσω κάποια δοκιμασμένη τακτική. Προς το παρόν, επέλεξα να περιμένω μερικά λεπτά, να δω αν υπήρχε διάθεση για την πρώτη κίνηση από την άλλη πλευρά. Αν όχι, υπήρχε πάντα η επιλογή του you tube. Για να κάνω εγώ την πρώτη κίνηση, ούτε λόγος…

Βολεύτηκα πίσω στη πολυθρόνα και απέμεινα να κοιτάζω την οθόνη χωρίς καμιά σκέψη να με απασχολεί….

Τρία μπορεί και τέσσερα λεπτά είχαν περάσει άκαρπα…

Maz88: Γεια σου…

Οι λέξεις τρεμόπαιξαν μπροστά στα μάτια μου, και έδωσαν το ερέθισμα στο σώμα μου να ξεκουμπιστεί από την πλάτη της πολυθρόνας και να γύρει προς τα μπροστά.. Τα δάχτυλα μου, πληκτρολόγησαν την εύκολη απάντηση..

Alpha Centauri: Γεια και σε σένα maz88…
Κι από κάτω :
Alpha Centauri: Αϋπνίες?
Έβρισκα τον εαυτό μου λίγο κοινότυπο, αλλά στις 2.30 το πρωί ώρα Ιταλίας ή 3.30 το πρωί ώρα Ελλάδας, δεν νομίζω πως θα μπορούσα να βρω κάτι πιο σύνθετο, για να ξεκινήσω μια ανάλαφρη συζήτηση.

Maz88: Μπα όχι, συνήθως δεν κοιμάμαι πριν τις 4 το πρωί…
Alpha Centauri: Μου μένει μισή ώρα επομένως ή αν χρειαστεί θα κάνεις και υπέρβαση ωραρίου? :)
Πρόσθεσα και μια χαμογελαστή φατσούλα πίσω από το ερωτηματικό, για να αλαφρύνω περισσότερο τη διάθεση.
Maz88: Εξαρτάται…αν η συνομιλία μας είναι ενδιαφέρουσα, μπορεί και ναι…
«Αχά» είπα μέσα μου «η κυρία βγήκε για κυνήγι…»
Alpha Centauri: Θα βάλω τα δυνατά μου...Ελπίζω να μην σε απογοητεύσω...
«Και κυρίως να μην απογοητεύσω τον εαυτό μου..» σκέφτηκα.
Για τα επόμενα 10 λεπτά, ανταλλάξαμε στοιχειώδεις πληροφορίες για την παρουσία μας στον πραγματικό κόσμο. Σαφώς και δεν ήμουν ανόητος να δώσω ίχνη , τού τι κάνω και πως ζω στην πραγματική μου ζωή. Στον κόσμο που πλάσαρα στο υποψήφιο θήραμα μου, ήμουν αστροφυσικός (..λόγω χόμπι τις βασικές γνώσεις τις κατείχα..), αυτή τη στιγμή γυρνούσα από ένα συνέδριο στο Μιλάνο (πολύ sic αλλά πέρασε και δεν ακούμπησε από την αλήθεια ) και ζούσα με την αδελφή μου στη Γλυφάδα (..σε περίπτωση που θα φτάναμε στο σημείο να συναντηθούμε, να μην δώσω υπόνοιες για ποιο λόγο δεν μπορούσαμε να πάμε στο σπίτι μου). Στη πραγματικότητα βέβαια , η κατοικία μου ήταν στη Κηφισιά… Δεν ανέφερα καθόλου πως διατηρούσα εξοχικό στην Ανάβυσσο. Το θέμα είναι πως όταν λες ένα κάρο ψέματα, θα πρέπει να έχεις και δυνατή μνήμη για να μην μπουρδουκλώσεις τις αρλούμπες σου. Όσο γι’ αυτό, επειδή η δουλειά μου απαιτούσε να θυμάμαι και την παραμικρή λεπτομέρεια από τις επαγγελματικές μου συζητήσεις, δεν φοβόμουν σ’ αυτό το τομέα τον εαυτό μου καθόλου… Όσο για την maz ? Έμενε στο Χαϊδάρι και σπούδαζε στο τρίτο έτος της φιλοσοφικής. Χόμπι δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο, της άρεζε η ξένη μουσική και την απωθούσε η οποιαδήποτε έκφραση της ελληνικής μουσικής ακόμη και η έντεχνη ή ελληνική ροκ σκηνή, και είχε μια αδυναμία στις κινηματογραφικές ταινίες που τις βλέπεις για να περνάς δυο ευχάριστες ώρες κι όχι για να προβληματιστείς…Οι προτιμήσεις της μου φάνηκαν ρηχές, αλλά ωστόσο δεν ήταν ο εσωτερικός της κόσμος που έτσι κι αλλιώς αποσκοπούσα να κατακτήσω….Αν τα πράγματα πήγαιναν ακόμη λίγο έτσι όπως πρέπει, ήταν ζήτημα λεπτών να ανταλλάξουμε φωτογραφίες. Κι εκεί ή το παραμύθι τελειώνει ή συνεχίζεται μέχρι εκεί που πρέπει να καταλήξει…
Maz88: Πόσο χρονών είσαι Alpha?
Μια κοπέλα 20-21 χρονών συνήθως έλκεται από την εμπειρία ενός ώριμου άνδρα. Αλλά ίσως όχι και τόσο αν η ωριμότητα ξεπερνά τα διπλά της χρόνια. Αποφάσισα να μην το διακινδυνέψω. Έτσι κι αλλιώς, αν υπήρχε περίπτωση να συναντηθούμε για τα… περαιτέρω, φαντάζομαι δεν θα μου ζητούσε και ταυτότητα. Η φυσική μου κατάσταση μου επέτρεπε να «ρίξω» λίγο την ηλικία μου…
Alpha Centauri: Σε ένα μήνα κλείνω τα 38…
Παντελώς ψέματα βέβαια ακόμα και στα υποτιθέμενα γενέθλια μου.. Ήμασταν στα μέσα Γενάρη κι εγώ είχα γενέθλια τον Ιούνιο…
Maz88: Υδροχόος?
Αναπάντεχη ερώτηση…Με τα ζώδια δεν τα πήγαινα καλά, έτσι ανέτρεξα γρήγορα γρήγορα στο Google. Υδροχόος – 21/1 έως 20/2..ΟΚ
Alpha Centauri: Υδροχόος, ακριβώς. Εσύ Maz , πόσο χρονών είσαι ? Αν μου επιτρέπεται τέτοια ερώτηση σε μια κυρία βέβαια…Αν και το 88 μάλλον παραπέμπει σε χρονολογία γέννησης , σωστά ? :)
Άλλη μια γελαστή καλοκάγαθη φατσούλα κόσμησε την πρόταση μου..Έλπιζα μονάχα στο τέλος να μη μ’ έπαιρνε στο «ψιλό» με τις φατσούλες που αράδιαζα..
Maz88: Ναι… γίνομαι 21 τον Μάρτιο…
Σκέφτηκα για μια στιγμή να ανατρέξω πάλι στο Google για να δω ποιο ζώδιο είχε γεννητούρια το Μάρτιο, αλλά μετά είπα πως καλύτερα θα ήταν να μην αποπροσανατολίσω τη συζήτηση με ζώδια και λοιπές ανοησίες, όταν με πρόλαβε η συνομιλήτρια μου.
Maz88: Είσαι παντρεμένος?
Ο διάλογος μόλις έκανε ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση….
Χμ, η αλήθεια ήταν πως ήμουν όχι μια, αλλά δυο φορές παντρεμένος κι είχα και τρία παιδιά. Μια κόρη 17χρονών από τη πρώτη μου γυναίκα και ένα ζευγάρι διδύμων, 7χρονα κορίτσι – αγόρι, από την δεύτερη σύζυγο, με την οποία βέβαια συνέχιζα ακόμη να είμαι παντρεμένος. Κατέληξα να πω τη μισή ή μάλλον το πιο ανώδυνο ελάχιστο μέρος της αλήθειας.
Alpha Centauri: Ήμουν παντρεμένος πριν χρόνια αλλά χώρισα σχεδόν αμέσως, γι’ αυτό και δεν έχω παιδιά..Σήμερα είμαι ελεύθερος…Πέρασα τις εξετάσεις ?
Είπα να ξαναβάλω άλλη μια φατσούλα μετά το ερωτηματικό, αλλά μετάνιωσα. Αντίθετα, πρόσθεσε μια φατσούλα η maz88….
Maz88: :(
Maz88: Δεν σ’ ανακρίνω...συζήτηση κάνουμε…
Μάλλον το πήρε στραβά η Maz…Βιάστηκα να διορθώσω τη κατάσταση.
Alpha Centauri: Μα δεν ενοχλήθηκα...Ίσα ίσα, σκέφτηκα αν ανταποκρίνομαι στα κριτήρια σου ή πάλι όχι? Κι αν θέλεις, αυτή είναι κι η επόμενη ερώτηση μου…
Φατσούλα ? Α μπα… Δεν ταιριάζει…
Σιωπή για μερικά λεπτά….Νόμισα πως είχε αποσυνδεθεί, αλλά φιγουράριζε ακόμη online. Πριν της ξαποστείλω την φατσούλα που κοιμάται με το καρτουνίστικο zzzz πάνω απ’ το κεφάλι της , η maz έδωσε σημεία ζωής….
Maz88: Κοίταξε …Μπήκα σήμερα στο chat room όχι με την προοπτική να βρω γκόμενο…Μπήκα, γιατί ήθελα να πω σε κάποιον τα τελευταία λόγια μιας άλλης ζωής….Έτυχε να βρω εσένα…Έχεις πάντα την επιλογή να αποσυνδεθείς…
Έμεινα αποσβολωμένος να κοιτώ τις έντονα τυπωμένες λέξεις μία μία..Να προσπαθώ να καταλάβω τα ακατανόητα, η συζήτηση φαινόταν να πηγαίνει σε μονοπάτια που ούτε καν μου περνούσε από το μυαλό πως θα συναντούσα όταν αποφάσιζα να βολτάρω στο web….
Alpha Centauri: Μπορείς να γίνεις λίγο πιο σαφής σε παρακαλώ? ΟΚ, δεν μπήκες για να βρεις, χμ… γκόμενο όπως λες, αλλά…Τι εννοείς με τη φράση «τελευταία λόγια μιας άλλης ζωής» ?
Σιωπή για λίγα ακόμη δευτερόλεπτα…
Maz88: Είσαι σίγουρος πως θέλεις ν’ ακούσεις?
Alpha Centauri: Είμαι σίγουρος πως θέλω να μάθω τι εννοείς….
Ο Jack Daniels μού ‘γνεψε στέλνοντας μου ένα καινούριο τρεμόπαιγμα της δέσμιας φωταχτίδας από το γυαλί του ποτηριού στο οπτικό μου πεδίο. Δεν τον αγνόησα…
Maz88: Alpha, η ζωή που ζω δεν είναι αυτή που θα ‘θελα ...Μια κενή ζωή, είναι μια άλλη ζωή – που κανείς στο κόσμο δεν θέλει – και σε μένα συμβαίνει να είναι η δική μου. Αυτή την άλλη ζωή λοιπόν, λέω να την πετάξω απ’ το παράθυρο του σπιτιού μου, αύριο στις 7 το απόγευμα…
Οι παλάμες μου είχαν αρχίσει να ιδρώνουν..Το φως της οθόνης σα να λιγόστεψε ξαφνικά, ή έτσι μου φάνηκε εμένα….
Alpha Centauri…Αυτά που μου λες δεν τα καταλαβαίνω…Τι σημαίνει να πετάξεις την άλλη σου ζωή? Κατ’ αρχή για να μπορέσω να μπω στο νόημα…Ζεις μόνη σου ή με τους γονείς σου ? Δεν φαντάζομαι να είσαι παντρεμένη, είσαι πολύ νέα ακόμη, αλλά κι έτσι να ‘ναι….Υπάρχει μήπως κάποια ερωτική απογοήτευση ?
Πολλές ερωτήσεις για να μπορέσουν να απαντηθούν ταυτόχρονα…Ίσως δεν ήταν η καλύτερη τακτική…Όπως και να ‘χει, το σφίξιμο στο στομάχι άρχισε να γίνεται μέγγενη, γεγονός που αποσυντόνιζε κατά κάποιο τρόπο και τη σκέψη μου…
Alpha Centauri:…Αν θέλεις μου απαντάς, αλλά αν είμαι εγώ αυτός που θ’ ακούσει τα τελευταία λόγια μιας άλλης ζωής όπως λες, θεωρώ πως έχω το δικαίωμα να μάθω…
Αν και στο τέλος, μού ακούστηκε λίγο απαιτητικό αυτό το τελευταίο, παρ’ όλα αυτά , πάτησα το enter. Ταυτόχρονα, αποφάσισα να αγνοήσω και τον Jack Daniels με τα γνωστά του οπτικά σινιάλα…
Maz88: Μένω με τους γονείς μου…Το θέμα είναι πως ούτε ξέρω που είναι αυτή τη στιγμή…Ο πατέρας μου μπορεί να είναι στη Βραζιλία ή στη Κίνα ή κι εδώ στην Ελλάδα κάπου, ΕΓΩ αγνοώ που είναι, αφού φροντίζει να μην λέει σε κανέναν που πάει και πότε θα γυρίσει… Για τη μητέρα μου, αγνοείται η τύχη της γενικώς…Στον κόσμο της…Δεν είχανε ποτέ κι οι δυο τους την ευαισθησία να σκύψουν από πάνω μου, να ακούσουν τις ανάγκες μου , τα θέλω μου, σα να μην ήμουν παιδί τους…Από οικονομικά , δεν είχα ποτέ μου παράπονο…Το γαμώτο είναι τι να τα κάνω τα λεφτά, νταντάδες με μεγαλώσανε, αγάπη ήθελα να πάρω…Οι δικοί μου δεν είχαν ΠΟΤΕ ΤΟΥΣ χρόνο για μένα…Παντρεμένη δεν είμαι, είχα μια σχέση μ’ ένα νεαρό λίγο μεγαλύτερο μου… Με παράτησε σήμερα το απόγευμα για μια άλλη κοπέλα με το χειρότερο ταπεινωτικό τρόπο κι αυτό ήταν το τελειωτικό χτύπημα για μένα…Μια κενή ζωή έγινε ακόμη πιο αβάσταχτη….Και δεν έχω ΚΑΝΕΝΑ να του πω τι μου συμβαίνει… Κι η καλύτερη μου φίλη δεν θέλει να με ξαναδεί πια στη ζωή της, πόσο μάλλον να μου μιλήσει στο τηλέφωνο !!! Δεν θέλω να ζήσω άλλο, όχι αυτή τη ζωή…Κι επειδή δεν μπορώ να έχω μια άλλη ζωή, καλύτερη, το μόνο που μου μένει είναι να πέσω απ’ το παράθυρο. ΘΕΛΩ Ν’ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΩ !!!! Και για να μη πισωγυρίσω την απόφαση μου, όρισα την ώρα. 7 το απόγευμα, ούτε λεπτό αργότερα…Όταν μπήκες στο chat room, ένιωσα αυθόρμητα πως έπρεπε να μιλήσω σε κάποιον.. Ξέρω πως σ’ αναστάτωσα….
Σταμάτησε να γράφει…Ο ιδρώτας στις παλάμες μου έγινε μικρά ποταμάκια στις αυλακιές που οι χειρομάντες αποκαλούν «γραμμές της ζωής»… Ο τρόπος που έγραφε , έδειχνε ταραχή…. Προσπάθησα να κερδίσω χρόνο….
Alpha Centauri: Μάλλον θα αρνηθείς, αλλά μια που πέφτει στους ώμους μου η ευθύνη να ξέρω πια τι σκοπεύεις να κάνεις, θα ‘θελα να μου δώσεις την ευκαιρία, αύριο – όποια ώρα θέλεις – να συναντηθούμε… Ίσως υπάρχουν κάποια πράγματα που να μη μπορείς να τα δεις τώρα κι είναι κρίμα να κάνεις κακό στον εαυτό σου, αναίτια…Έχω κι εγώ μια κόρη και….
Η αντίδραση ήταν σχεδόν αστραπιαία. Η maz88 εξαφανίστηκε από τον πίνακα των online μελών…Το ψευδώνυμο μου έμεινε μόνο του, να γεμίζει ένα άδειο κατάλογο με παρουσίες ενός ψηφιακού κόσμου που φαινόταν να έχει τις ίδιες ανάγκες με τον πραγματικό….
Λογικό ήταν…Την φλόμωσα στο ψέμα την κοπέλα…Από που κι ως που λες πως έχεις κόρη όταν ήδη έχεις αρνηθεί την ύπαρξη των παιδιών σου ? Με ποια προοπτική περίμενα να με εμπιστευθεί , όταν δεν ήμουν ειλικρινής όσο θα ‘πρεπε απέναντι της ? Το μόνο που θα μπορούσα να ελπίζω ήταν πως η πρόθεση της δεν θα γινόταν πράξη…Πως όλα όσα σκεφτόταν να κάνει, αύριο το πρωί θα τα ξεχνούσε…
Μόνο αυτό θα μπορούσε κανείς να ελπίζει για κάποιον που δεν ξέρει….

* * *

Όταν κατέβηκα από το αεροπλάνο στο Ελ. Βενιζέλος, συμπλήρωνα 26 ώρες άυπνος. Η προσπάθεια μου να εκμεταλλευθώ τις 2 και κάτι ώρες του ταξιδιού έμεινε χωρίς αντίκρισμα, μια και το μυαλό μου αρνιόταν επίμονα να ανταποκριθεί στη φυσική σωματική κόπωση και γυρόφερνε συνέχεια στην maz…Προσπαθούσα να καταλάβω αν από το νικ της θα μπορούσα ίσως να βρω κάποια στοιχεία για εκείνη. Το πιθανότερο θα ήταν τα αρχικά maz να είναι ακρωνύμιο , ΜΑρία Ζαχαροπούλου ας πούμε ή κάτι τέτοιο.. Μπορεί όμως κι όχι..
Αποφάσισα να μην περάσω από το σπίτι καθόλου. Η ώρα είχε πάει ήδη 9 παρά τέταρτο κι είχα γεμάτο πρόγραμμα – ως συνήθως άλλωστε. Πήρα ταξί κατευθείαν για τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας στο ιδιόκτητο κτίριο στην οδό Λένορμαν στο Κολωνό. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έσερνα μαζί μου και τη ταξιδιωτική μου βαλίτσα στην εταιρεία μετά από ταξίδι, αγνόησα τα πειράγματα των υφισταμένων μου και πήγα χωρίς χρονοτριβή στο γραφείο μου , που έβλεπε πάνω στο κεντρικό δρόμο στον 4ο όροφο.
Έστειλα με memo τις παραγγελίες στο τμήμα προμηθειών, οργάνωσα τα κοστολόγια στο excel και διαμόρφωσα την τελική τιμή κόστους cif των προϊόντων που ήδη είχαν δρομολογηθεί να σταλούν από Ιταλία μες τις επόμενες μέρες. Παράλληλα, σχεδίασα τον κορμό της τελικής έκθεσης σχετικά με την προτεινόμενη τιμή πώλησης των έτοιμων προϊόντων και την ποσοστιαία επιβάρυνση κόστους των εισαγόμενων πρώτων υλών πάνω στο τμήμα παραγωγής για τα δικά μας είδη. Παρέλειψα επίτηδες να συμπεριλάβω στην ανάλυση την εργασιακή καμπύλη, γιατί αν γίνονταν πράξη οι εισηγήσεις για περικοπές εξόδων κι άρα μείωση προσωπικού, το αποτέλεσμα στην έκθεση μου θα ήταν εκτός πραγματικότητας. Αυτό, ήταν ένα θέμα που θα έπρεπε να το θίξω οπωσδήποτε στο επόμενο Δ.Σ.
Στις 11.30 ζήτησε να με δει ο Big One (..όπως συνηθίζαμε να φωνάζουμε τον CEO..), θαρρείς και δεν του είχα στείλει ήδη από χθες το απόγευμα τις συμφωνίες με μέιλ. Έως τις 2.00 μετά το μεσημέρι που είχα γεύμα εργασίας με τον διευθυντή μάρκετινγκ της Epil-pharm, φρόντισα να επικοινωνήσω με τη γραμματεία της Φιλοσοφικής Αθηνών. Δυσκολεύθηκα να εξηγήσω στη γραμματέα για ποιο λόγο ακριβώς ζητούσα να μάθω αν υπήρχε σπουδάστρια στο 3ο έτος με αρχικά ΜΖ που να έμενε στο Χαϊδάρι, τελικά μετά από επίμονα παρακάλια με πληροφόρησε πως δεν υπήρχε καμία σπουδάστρια που να πληρούσε αυτά τα κριτήρια. Ζήτησα συγγνώμη για την ενόχληση κι έκλεισα τη γραμμή… Προβληματιζόμουν έντονα στο τι θα μπορούσα να κάνω, μπήκα επανειλημμένα στο free-talk.gr μη τυχόν και την εύρισκα πάλι, αλλά μάταια…Εκατοντάδες μέλη συζητούσαν μεταξύ τους, αλλά η maz δεν ήταν πουθενά….
Μια σπίθα άναψε στο μυαλό μου, εντελώς απροσδόκητα…
«Μια Άλλη Ζωή» είπα φωναχτά… «Μ.Α.Ζ. …να λοιπόν τι σημαίνει το νικ αυτό…»
Η ανακάλυψη αυτή ουσιαστικά περιέπλεκε τα πράγματα… Δεν βοηθούσε σε τίποτε αν ήθελα να βρω τα ίχνη της, ένα απόφθεγμα που δεν έδινε κανένα απολύτως στίγμα για την ταυτότητα της…
Αδιέξοδο…
Πήρα τη γυναίκα μου στο τηλέφωνο…
Το σήκωσε μετά από δέκα χτύπους… Δεν πρόλαβα να βγάλω κιχ…
«Μάρκο, ορισμένες φορές νομίζω πως το κάνεις επίτηδες…Είμαι σε μίτινγκ και με διακόπτεις… Θα σε καλέσω εγώ σε λίγο..»
Συνεπής στην υπόσχεση της με πήρε σε ένα 10λεπτο περίπου…
«Τι θέλεις ?» είπε με ξεχειλίζουσα τρυφερότητα….
«Να σου πω ότι γύρισα..» , είπα βαριεστημένα. «Και να σ’ ενημερώσω – αν σ’ ενδιαφέρει βέβαια, πως έχω γεύμα εργασίας στις 2.00, και μετά έχω κάποιες εκκρεμότητες να τακτοποιήσω στο γραφείο , άρα θ’ αργήσω..»
«Μία απ’ τα ίδια χρυσέ μου…» αντιγύρισε… «Έχω ραντεβού στις 2μιση με τον διευθυντή πωλήσεων της εταιρείας μας για φαγητό και μετά θα πάω για ψώνια με την Μάγδα… Α, επειδή έτσι κι αλλιώς έλειπες ταξίδι, πήρα την BMW σου, ξέρεις με βολεύει που είναι αυτόματη. Αν χρειαστείς αυτοκίνητο για το βράδυ, πάρε το δικό μου το Rav, ok ?»
«Δεν έχω πρόβλημα Στέλλα » είπα «αλλά δεν προβλέπεται να έρθεις μέχρι το βράδυ ?»
«Αχ ξέχασα, δεν σού ‘πα» σχεδόν χλιμίντρησε με ανυπομονησία.. «Ξέρεις, είπαμε όλα τα κορίτσια εδώ από τη δουλειά να πάμε το απόγευμα για καφέ και μετά σε μπαράκι για ποτό.. Μη σ’ ανησυχεί για τα δίδυμα, έχουν την νταντά τους.. Everything’s under control my dear..»
Η τελευταία κουβέντα σήκωνε πολλή συζήτηση για το τι ήταν ή δεν ήταν υπό έλεγχο, αλλά μετά από τόσες ώρες άυπνος, δεν είχα όρεξη να επιλύσω προβλήματα που δεν κάναμε τον κόπο τόσα χρόνια ούτε καν να σκύψουμε επάνω τους….
Η σύζυγος μου ήταν το απόλυτο υπόδειγμα της καριερίστας γυναίκας και κονταροχτυπιόταν μαζί μου στο «γουορκολίκι» – ακόμη και σ’ αυτό το τομέα συμβιώναμε με τον ανταγωνισμό ανάμεσα μας… Προσπάθησα να θυμηθώ πόσο καιρό είχαμε να το κάνουμε…. Ένα μήνα, δύο ή μπορεί και τρεις ακόμα ? Δεν θυμόμουν πότε και πως ήταν η τελευταία φορά, ίσως γιατί τις αγγαρείες φροντίζει κανείς να τις ξεχνά γρήγορα…
Το σίγουρο ήταν πως η Στέλλα δεν ήταν ακριβώς ο αντιπροσωπευτικός τύπος της εργαζόμενης μητέρας.. Το ότι γέννησε τα δυο παιδιά μας δεν της επέτρεπε να φέρει με αξιώσεις τον τίτλο της μάνας, γιατί οι προτεραιότητες της έτσι κι αλλιώς από πάντοτε – απ’ όταν ήταν φοιτήτρια ακόμα - ήταν άλλες. Ήταν 36 χρόνων και πίστευε πως ο κόσμος της ανήκε. Το θέμα είναι πως με τη στάση της , απέκλειε από τον κόσμο που ήθελε να της ανήκει, τα δυο της παιδιά και κατά δεύτερο λόγο κι εμένα. Για τη μεγάλη μου κόρη την Ειρήνη, ούτε λόγος – η παρουσία της στο σπίτι μας, τής ήταν απλά αδιάφορη…..
Το γεύμα μου τελείωσε στις 3.30. Το ότι η Epil-Pharm για να μπορέσει να παραμείνει ανταγωνιστική στην αγορά καλλυντικών ήθελε έκπτωση στα έτοιμα είδη που τους προμηθεύαμε , δεν χρειαζόταν ένα γεύμα μ’ ένα αντιπαθητικό τύπο για να το εμπεδώσω, παρ’ όλα αυτά άφησα στο τέλος να αιωρείται ένα «θα δούμε», που δεν ξέρω σε τελική ανάλυση κατά πόσο ικανοποίησε τον συνδαιτυμόνα μου. Ωστόσο, είχε την ευγενή καλοσύνη να πληρώσει εκείνος το τραπέζι.
Όταν επέστρεψα στο γραφείο, μπήκα πάλι στο free-talk.gr, δυο - τρεις φορές. Η maz άφαντη…
Αποφάσισα να τη βγάλω απ’ το μυαλό μου…Στο κάτω – κάτω πόσοι νέοι σήμερα πάνω στη τρέλα της ανωριμότητας τους, δεν καταφεύγουν σε δηλώσεις δραματικού τύπου ? Ήταν κι αυτός ένας τρόπος για να τραβούν την προσοχή των άλλων, έστω ακόμη κι εκείνων που η υπόσταση τους ήταν ψηφιακή… Μάλλον υπερεκτίμησα την όποια αποφασιστικότητα της άφησε να διαφανεί στη μεταμεσονύκτια συζήτηση μας και καλά θα έκανα να ξεχάσω το συντομότερο το συμβάν. Ήμουν σίγουρος πως μια απ’ αυτές τις μέρες θα την συναντούσα και πάλι σε κάποιο chat room και καλά θα έκανα να πάψω πια να ανησυχώ.
Η Ειρήνη μου τηλεφώνησε στο κινητό στις 4.45, όσο ήμουν στο γραφείο του Big One για να τακτοποιήσουμε τις λεπτομέρειες του επόμενου ταξιδιού μου που ήταν προγραμματισμένο για το προσεχές δεκαήμερο, Λυών – Παρίσι και ίσως τις δυο τελευταίες ημέρες, Λονδίνο.
«Μπαμπά, θέλω να σε δω…»
«Ειρήνη μου, αυτή τη στιγμή είμαι απασχολημένος» της είπα με σχεδόν απότομο τρόπο.
«Μπαμπά, θέλω να σου μιλήσω για κάτι.. είναι σοβαρό…»
«Κοίτα» είπα ψιθυριστά «είμαι με το αφεντικό μου αυτή τη στιγμή.. Θα σου τηλεφωνήσω σε λίγο εγώ..»
«Καλά…» είπε μόνο κι έκλεισε το τηλέφωνο.
Από το γραφείο έφυγα στις 6 και κάτι περίπου. Ήμουν μέσα στο ταξί στο δρόμο για το σπίτι, όταν θυμήθηκα πως είχα ξεχάσει τελικά να καλέσω τη μεγάλη μου κόρη πίσω. Διάλεξα να μη το κάνω, ένοιωθα άβολα να μιλώ στο κινητό με δικούς μου ανθρώπους μέσα σε ταξί, όταν μάλιστα εκτός από τον ταξιτζή υπήρχαν άλλοι δύο συνεπιβάτες, απόρροια της λογικής των ταξιτζήδων «μια που πάμε προς τα κει ας πάρουμε κι αυτούς τους δυο», θαρρείς και κάνανε φιλανθρωπία στους άλλους κι όχι καλό στη τσέπη τους. Όπως και να ‘χε σε λίγο θα είχα την ευκαιρία να τη δω από κοντά, μια και σχεδόν είχα φτάσει.
Την ώρα που το ταξί , με άφηνε έξω από το σπίτι μου στη Κηφισιά, με κάλεσε στο blackberry η πρώην γυναίκα μου…
«Μάρκο καλέ μου που είσαι ?»
Συνήθιζε να με λέει ακόμη «καλέ μου», προφανώς σε ανταπόδοση του σεβαστού ποσού που κάθε μήνα κατέθετα στο λογαριασμό της. Όχι πως τής χρωστούσα διατροφή, η διαδικασία διαζυγίου μας ήταν συναινετική έτσι κι αλλιώς, αλλά ήταν κάτι σαν βοήθημα που είχε παγιωθεί πια από τότε που χωρίσαμε… Δεν μου έλειπαν τα χρήματα για να σταματήσω αυτού του είδους την έκτακτη επιχορήγηση, ένοιωθα καλύτερα να ξέρω πως δεν της έλειπε κάτι. Το κακό ήταν πως η πρώην μου σύζυγος, δεν τα πήγαινε και τόσο καλά με την έννοια της εργασίας και την ουσία της οικονομικής ανεξαρτητοποίησης…. Η αυτάρκεια ήταν άγνωστη λέξη στο λεξιλόγιο της.
«Γεια σου Μαίρη» είπα αδημονώντας να τελειώσει η συνδιάλεξη το συντομότερο. Έκανε κρύο και ήμουν με τη βαλίτσα μου στο δρόμο. Το λαπ τοπ το είχα αφήσει στο γραφείο και δεν με βάραινε κι εκείνο, αλλά όπως και να ‘χε έκανε κρύο και δεν είχα όρεξη να ακούω τις ανοησίες της.
«Μόλις γύρισα από ταξίδι και με πέτυχες έξω απ’ τη πόρτα του σπιτιού μου..», είπα με τα δόντια μου να χτυπάνε.
«Αχ καλέ μου κι εγώ ταξίδι είμαι με.. ένα φίλο μου στην Ελβετία, κάνουμε μίνι διακοπές σε ένα σαλέ στις Άλπεις , είναι εκπληκτικά εδώ ..»
Η κακία, μού βγήκε αυθόρμητα παρά το κρύο που μου τρυπούσε το κόκαλο…
«Δεν σκέφτεσαι να τον παντρευτείς αυτό το .. φίλο σου ?» είπα και σκέφτηκα ταυτόχρονα «μπας και αφήσεις εμένα ήσυχο ?»
Η Μαίρη αγρόν ηγόραζε …
«Μπα καλέ μου, δεν είναι τόσο σοβαρά τα πράγματα…Πες πως περνάμε απλώς καλά, τίποτε παραπάνω..»
Δεν είχε νόημα να συνεχίσω τη συζήτηση. Το καμηλό παλτό μου δεν με προστάτευε από το κρύο όσο θα ‘θελα.
«Καλά , ασφαλώς και δεν είσαι κορόιδο να παντρευτείς τον πρώτο τυχόντα.. κάτσε να ωριμάσεις πρώτα και μετά βλέπεις και κάνεις..» είπα δηκτικά.. «Εμένα , τι με θέλεις ?»
«Κοίτα καλέ μου, είχα δυο αναπάντητες κλήσεις πριν από καμιά μιάμιση ώρα από την Ειρήνη…Δεν το άκουσα το τηλέφωνο μου, γιατί..χμ, ε… ήμουν απασχολημένη… Την καλώ για να δω τι θέλει και μου βγαίνει τηλεφωνητής - η κλήση σας προωθείται..»
Απασχολημένη. Αυτή ήταν και μια ειδοποιός διαφορά μεταξύ όλων των άλλων ανάμεσα στη Μαίρη και τη Στέλλα. Της Μαίρης της άρεζε να…. απασχολείται με τους ανθρώπους στο κρεβάτι της και της Στέλλας , να ταλαιπωρεί τον εαυτό της και τους άλλους στις αίθουσες συνεδριάσεων.
Η λεπτομέρεια αυτή, ήταν μάλλον κι ένας από τους λόγους που χωρίσαμε με τη Μαίρη. Δεν είχα ιεραρχήσει το θέμα αυτό στη κορυφή των υποχρεώσεων μου και άλλωστε δεν είχα και τον απαιτούμενο χρόνο για να .. την απασχολώ, όσο εκείνη ήθελε.
Φρόντισα να τη καθησυχάσω – όχι πως μου έδωσε την εντύπωση πως ανησυχούσε για οτιδήποτε…
«Σε λίγο μπαίνω στο σπίτι και θα της πω να σε καλέσει. Έχε το τηλέφωνο ανοιχτό, κοντά σου για να τ’ ακούς και φρόντισε να… ξαναπασχοληθείς πάλι, αφού πρώτα μιλήσεις με το παιδί , οκ ?»
Γέλασε χωρίς ίχνος ενόχλησης…
«Εντάξει καλέ μου, θα περιμένω…bye..»
Έκλεισα το τηλέφωνο και μπήκα επί τέλους στο σπίτι μου, στη μεζονέτα του πέμπτου και έκτου ορόφου μιας νεόκτιστης σχετικά πολυκατοικίας.
Ένοιωσα το πετσί μου , να δέχεται με ευχαρίστηση τη ζέστη....
Η Γιόνα, η Πολωνέζα νταντά των διδύμων, τους πήγαινε ψωμί με νουτέλα για απογευματινό. Με καλώς όρισε εγκάρδια και άφησε τα πιάτα στη τραπεζαρία. Βιάστηκε να πάρει το παλτό μου και τη βαλίτσα.
Πήρα εγώ τα πιάτα με το απογευματινό των διδύμων να τους τα πάω στο play room…
Ο Κωνσταντίνος κι η Ευρυδίκη, έπαιζαν με μια ρωμαϊκή γαλέρα της Play Mobil σχετικά ήσυχα για τα δικά τους δεδομένα. Μετά από 4 ημέρες που κράτησε το ταξίδι μου και είχαν να με δουν, δεν έκαναν και σαν τρελά, άλλωστε είχαν συνηθίσει τις συχνές μου απουσίες. Με φίλησαν στο μάγουλο τρυφερά με τα δροσερά τους χειλάκια κι έπεσαν με τα μούτρα στην αγαπημένη τους νουτέλα… Έμεινα για λίγες στιγμές να τα παρατηρώ. Μου φαίνονταν να ‘χαν μεγαλώσει απότομα από την τελευταία φορά που τα είδα.. Είναι η εντύπωση που μένει σε κάποιον, όταν είναι απλός παρατηρητής στις ζωές των άλλων , ακόμη και των πιο δικών του ανθρώπων. Δυσανασχέτησα με την αυτοκριτική μου, αλλά δεν μπόρεσα να μην παραδεχτώ μέσα μου, πως σε τελική ανάλυση ήταν αλήθεια…
Κοιτώντας τα δίδυμα να τρώνε με βουλιμία το κολατσιό τους, η ματιά μου έπεσε στο ροζ Sony Vaio που είχα αγοράσει σαν δώρο τα Χριστούγεννα για την Ειρήνη και που έχασκε με την οθόνη ανοιχτή, στο μικρό γραφειάκι, εκεί που κάθισαν τα μικρά , σαν καλά παιδιά να φάνε.
«Κωνσταντίνε ? Ευρυδικούλα ? τι ζητάει εδώ το λαπ τοπ της Ειρήνης ?» είπα απορημένος…
Βιάστηκε να απαντήσει πρώτη η Ευρυδίκη…
«Μας το έδωσε για να παίξουμε και ‘μεις λίγο μπαμπά…κι είναι και ροζ… κοριτσίστικο» φώναξε με ενθουσιασμό…
«Θα μπορούμε να παίζουμε Ιντιάνα Τζόουνς Λέγκο, στο λαπ τοπ τώρα και μπορεί και να μας το χαρίσει η Ρηνούλα τελικά..» πετάχτηκε κι ο Κωνσταντίνος να συμπληρώσει με φούρια, αγνοώντας επιδεικτικά την όποια αναφορά στο χρώμα και στο… φύλο του υπολογιστή.
Με παραξένευε μια τέτοια εξέλιξη… Για ποιο λόγο να δώσει η Ειρήνη στα δίδυμα για να παίξουν, ένα ολοκαίνουριο Sony Vaio των 1500 ευρώ και με προοπτική να τους το χαρίσει κιόλας – αν βέβαια δεν ήταν απλά ο κρυφός πόθος των διδύμων ?
Το ρολόι τοίχου που το στόλιζε η φάτσα του Whinny the Pooh, έδειχνε 7 παρά κάτι. Προχώρησα προς το μικρό γραφειάκι και ζήτησα από τα παιδιά να μαζέψουν τα πιατάκια τους… Μια που το δικό μου το λαπ το είχα αφήσει στο γραφείο, σκέφτηκα να δοκιμάσω να μπω από το Vaio στο web με ασύρματη σύνδεση wlan μέσω του μόντεμ από το desk top της κρεβατοκάμαρας που ήταν στο ίδιο επίπεδο. Ευελπιστούσα πως αυτή την ώρα, που είχε επιλέξει η ίδια να πετάξει μια άλλη ζωή απ’ το παράθυρο του σπιτιού της, η maz θα είχε σκεφτεί πιο ώριμα και τώρα θα περιφερόταν στο free-talk.gr , μακριά από κάθε σκέψη πως θα μπορούσε να βλάψει τον εαυτό της… Μου αρκούσε να την έβλεπα μόνο on line στο ιντερνέτ…
Πάτησα το on-off και περίμενα να κατεβούν τα vista. Το σύστημα, μού ζήτησε κωδικό πρόσβασης..
«Να πάρει…» είπα φωναχτά… «Μου ζητάει κωδικό εισόδου…»
Ο Κωνσταντίνος δεν έχασε χρόνο … Σηκώθηκε όρθιος κι έβαλε το χεράκι του στη πλαϊνή τσέπη του παντελονιού του κι έβγαλε ένα μικροσκοπικό χαρτάκι..
«Μας έδωσε και τον κωδικό της μπαμπάκα η Ρηνούλα, εδώ τον έχω, μη στενοχωριέσαι…» είπε με στόμφο του στιλ, καλά που έχετε κι εμένα….
Άνοιξα το ταλαιπωρημένο μικροσκοπικό τριπλοδιπλωμένο χαρτάκι κι ετοιμάστηκα να πληκτρολογήσω τον κωδικό.
7 παρά 2 λεπτά…
Οι χαρακτήρες του password στριφογύρισαν μπροστά στα μάτια μου και για λίγες στιγμές τους κοιτούσα σα χαμένος…
Ανίκανος για να κάνω ή να πω οτιδήποτε…
….Maz88….
Η καρδιά μου αναπήδησε άγρια κι απότομα στο στήθος μου και τα μηνίγγια μου άρχισαν να με σφυροκοπούν χωρίς το παραμικρό έλεος. Η κραυγή που βγήκε από το στόμα μου, τινάχτηκε με ορμή μέσα απ’ τα κατάβαθα του είναι μου και γέμισε τον χωροχρόνο με απελπισία…
«ΕΙΡΗΝΗΗΗΗΗΗ…»
Έκανα να φύγω από το δωμάτιο τρέχοντας, όταν γύρισα απότομα κι έπιασα και τα δύο μικρά από τα μπρατσάκια τους και με τα δυο μου χέρια. Ήταν τρομαγμένα…
«Που είναι η Ρηνούλα ?»
Η Ευρυδίκη φάνηκε μέσα στην τρομάρα της, λίγο πιο ψύχραιμη..
«Είναι επάνω στο δωμάτιο της μπαμπά… και νομίζω πως έχει κλειδώσει και τη πόρτα να μην την ενοχλούμε…μπορεί να θέλει να διαβάσει τα μαθήματά της…», ψέλλισε σχεδόν κλαψουρίζοντας…
Στη προσπάθεια μου να δρασκελίσω όσο γινόταν πιο γρήγορα τη σκάλα της μεζονέτας που οδηγούσε στον πάνω όροφο, σκόνταψα στο πρώτο σκαλοπάτι και «γύρισε» το πόδι μου…Ούρλιαξα από τον πόνο κι έμεινα για λίγο να σφαδάζω στο πάτωμα. Η Γιόνα και τα δίδυμα, έτρεξαν αμέσως να δουν τι συμβαίνει. Έτεινα ανήμπορος το χέρι μου στη νταντά για να με βοηθήσει να σηκωθώ και πάλι στα πόδια μου. Της έκανα νεύμα πως δεν έχω κάτι σοβαρό και ξεκίνησα να ανεβαίνω πάλι τα 22 σκαλοπάτια που με χώριζαν από το δωμάτιο της κόρης μου….
Της κόρης μου, που όσο μεγάλωνε , εγώ κι η μητέρα της αλλά και η μητριά της κατά δεύτερο λόγο, ήμασταν όλοι απόντες….
Της κόρης μου, που δεν είχε εισπράξει ποτέ την αγάπη μας, μια που είχαμε φροντίσει να έχουμε ο καθένας μας άλλες προτεραιότητες, την επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση μας πάνω απ’ τις ανάγκες του παιδιού…
Που δεν αφουγκραστήκαμε ποτέ μας τα προβλήματα του, τα θέλω του.. Παρά μόνο φροντίζαμε να μη του λείπει τίποτε, από ρούχα, παιχνίδια, χρήματα, θαρρείς και μόνο αυτά μπορούν να είναι όλα όσα θέλει μια ανθρώπινη ψυχή για να μην νοσεί !!!
Κι η ψυχούλα του παιδιού μου, όσο σκεφτόμουν την διαδικτυακή μας συνομιλία, ήταν σίγουρα πολύ άρρωστη… Πληγωμένη από την αδιαφορία των δικών της ανθρώπων… Κι αν ήταν κι αλήθεια, η αποκορύφωση θα πρέπει να ήταν στο τέλος η απόρριψη από κάποιο νεαρό….
Ένα κορίτσι 17 χρόνων, δεν έχει ανάγκη ΜΟΝΟ όμορφα στιλάτα ρούχα και καινούρια γκάτζετ ….
Μου τηλεφώνησε , δεν μου τηλεφώνησε ?
Μπαμπά, θέλω να σου μιλήσω για κάτι…Είναι σοβαρό….
Τι στο διάολο σκεφτόμουν και ξέχασα να τηλεφωνήσω στο παιδί μου ? Ποια ταξίδια, ποια Παρίσια και Λονδίνα μου κλέψαν το μυαλό και δεν πήρα πάλι πίσω να μάθω τι σοβαρό ήθελε να μου πει ?
Από πού κι ως που οι παραγγελίες και οι προμήθειες, κρατούσαν στη ζωή μου τα σκήπτρα των προτεραιοτήτων μου ?
Πως άφησα τις φιλοδοξίες μου να υπερνικήσουν τις ευθύνες μου απέναντι στο παιδί μου ?
Πως άφησα να ξεφύγουν όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, χωρίς να είμαι πλάι στα παιδιά μου ? Πως ?
Οι σκάλες από τον πέμπτο στον έκτο όροφο, φάνταζαν ατέλειωτες… 22 σκαλοπάτια, φάνηκαν σαν 22 αιώνες που έπρεπε να δρασκελίσω για να φτάσω στο κοριτσάκι μου, πριν προλάβει να κάνει την ανοησία που – από σατανική σύμπτωση – είχε προαναγγείλει στον ίδιο της τον πατέρα μέσα από το web.
Όλα όσα μου έγραφε τα ξημερώματα για την πραγματική της ζωή ήταν αντίστοιχα ψέματα με όσα αράδιασα εγώ, πιστεύοντας πως συνομιλώ με κάποια άγνωστη… Δήθεν φοιτήτρια, δήθεν 21 χρονών, δήθεν σπίτι στο Χαϊδάρι, δήθεν, όλα δήθεν. Ακριβώς σαν τα δικά μου δήθεν, είπε όσα ψέματα χρειάζονταν για να μην δώσει το παραμικρό ίχνος που θα βοηθούσε τον συνομιλητή της να έχει την παραμικρή ιδέα για την ταυτότητα της..
Κοίταξα το ρολόι μου κι η απελπισία μου μεγάλωσε…
7.03 …
Μερικοί αιώνες ακόμα έμεναν για να μπορέσω να φτάσω στο κεφαλόσκαλο του πάνω επιπέδου…
Ειρήνηηηηηη….Ρηνούλα μου γλυκιά μου…..
Η φωνή βγήκε απόμακρη, θλιβερή… Χωρίς ένταση και απαλλαγμένη από την οργή για όσα έπρεπε να καταλογίζω στον εαυτό μου… Προς το παρόν τουλάχιστον…

Ο ιδρώτας έτρεχε σ’ όλο μου το κορμί…

Κατά πόσο θα κρατούσε την υπόσχεση προς τον εαυτό της για την ώρα που προκαθόρισε για να κάνει την μεγαλύτερη ανοησία που θα μπορούσε να κάνει άνθρωπος χωρίς περιθώρια επανόρθωσης ?
Οι αιώνες γίνανε χιλιετίες, ο χρόνος στρεβλώθηκε απόλυτα , στα μάτια μου όλα φαίνονταν θολά κι ανύπαρκτα. Οι τοίχοι, τα κάδρα, οι σκάλες, η πόρτα του δωματίου της κόρης μου, που όλο πλησίαζε και ποτέ δεν έφτανε… Όλα μοιάζανε μακρινά και χωρίς καθαρό περίγραμμα. Η μόνη εικόνα που έφτανε στα άδυτα του ταραγμένου μου μυαλού, ήταν το κορμάκι του παιδιού μου να βουτάει στο κενό απ’ τον έκτο όροφο…

Η πόρτα άνοιξε χωρίς κόπο…Η τραγική μου φιγούρα με τα πουκάμισα απ’ έξω, έστρεψε μ’ απελπισία το βλέμμα στο απέναντι παράθυρο του μπαλκονιού που έβλεπε στην πρασιά από την πίσω πλευρά…
Μισάνοιχτο…
Η κουρτίνα θρόιζε πάνω στο πόμολο κι ο θόρυβος που έκανε , αντηχούσε απαίσια, κατ’ ευθείαν στους νευρώνες του μυαλού μου…
Το δροσερό χειμωνιάτικο αεράκι, πάγωσε με μιας τον ιδρώτα που έλουζε την σπονδυλική μου στήλη…..


* * *

Τα πράγματα, δεν είναι πάντα έτσι όπως φαίνονται… Άλλες φορές εκεί που νομίζεις πως όλα στη ζωή σου είναι τακτοποιημένα, σε μια στιγμή ανατρέπονται . Κι εκεί που πιστεύεις πως έχεις χάσει τα πάντα, τελικά δεν έχεις χάσει τίποτε… Στη δική μου περίπτωση, στα πλαίσια μιας συμπαντικής συγκυρίας, συνέβησαν και οι δύο εκδοχές.. Ή και καμία….Όπως το πάρει κανείς…

Η Ειρήνη καθόταν στην καρέκλα της με τα πόδια της απλωμένα πάνω στο γραφείο της που βρίσκονταν στην απέναντι μεριά του δωματίου. Φορούσε στ’ αυτιά της τ’ ακουστικά του mp4 της κι άκουγε μουσική στη διαπασών, γεγονός που εξηγούσε απόλυτα για ποιο λόγο δεν άκουσε το παραμικρό από τη φασαρία. Είχε ανοίξει τη πόρτα του μπαλκονιού για να αερίσει το δωμάτιο από τον καπνό του τσιγάρου που μόλις είχε σβήσει – απ’ όσο φαινόταν, είχα πολλά να μάθω ακόμη για το παιδί μου…
Το όνομα maz88 ανήκε στη φίλη της Μαρία-Άννα Ζωναρά και φυσικά δεν είχε καμιά σχέση με το Μια Άλλη Ζωή.
Οι έφηβοι, για να αποδείξουν το μέγεθος της φιλίας τους, πολλές φορές κάνουν πράγματα ακατανόητα στο κόσμο των μεγάλων… Ένα απ’ αυτά είναι να χρησιμοποιούν τον κωδικό πρόσβασης του καλύτερου τους φίλου, για να του δείξουν πόσο πολύ τον νοιάζονται. Η Ειρήνη, χρησιμοποιούσε τον κωδικό maz88 για να μπαίνει στο σύστημα του υπολογιστή της. Αντίστοιχα, η Μαρία-Άννα, χρησιμοποιούσε το νικ της Ειρήνης στο msn για να μπαίνει στο δικό της σύστημα .
Ακαταλαβίστικο, αλλά πραγματικό….
Είχε περάσει πράγματι από το μυαλό της Μαρίας-Άννας η σκέψη να δώσει τέρμα στη ζωή της. Στο χρονικό σημείο που επικοινωνούσε μαζί μου , η σκέψη είχε μετουσιωθεί σε απόφαση.
Όσα μου ‘χε διηγηθεί στο διαδίκτυο για τη ζωή της ήταν αλήθεια, δεν ήταν αλήθεια όλα όσα στοιχεία αφορούσαν την πραγματική της ταυτότητα…

Ζούσε μια παράλληλη μίζερη ζωή με την κόρη μου. Και πιθανόν αυτός και να ‘ταν ο κύριος λόγος που τις ένωνε σα φίλες. Οι δυο τους είχαν τσακωθεί το προηγούμενο πρωινό στο σχολείο τους γι ασήμαντη αφορμή και το ίδιο απόγευμα, ο νεαρός σύντροφος της, ζήτησε από τη Μαρία-Άννα να χωρίσουν, γιατί αγαπούσε – λέει – μια άλλη..
Πράγματα φαιδρά για τον κόσμο των μεγάλων. Πράγματα σοβαρά για τον κόσμο των παιδιών . Τόσο σοβαρά, που δεν θα ‘πρεπε οι γονείς σαν και μένα να τα έχουν υποτιμήσει ή χειρότερα ακόμη να τα αγνοούν παντελώς γιατί ποτέ δεν ήταν κοντά στα παιδιά τους και στις ανάγκες τους.
Η Ειρήνη, σήμερα το απόγευμα , σε μια προσπάθεια να επανασυνδέσει τη φιλία της με την Μαρία-Άννα , της τηλεφώνησε κατά τις 4 παρά . Εκείνη πάλι με τη σειρά της και μετά από μακριά τηλεφωνική συνομιλία όπου είχαν ειπωθεί τα πάντα, εκμυστηρεύθηκε την απόφαση της στη κόρη μου…. Πολλές φορές, μ’ αυτό τον τρόπο τα παιδιά εξυψώνουν τον εαυτό τους στα μάτια των συνομήλικων τους – αλλά ποτέ κανείς δεν μπορεί να ξέρει κατά πόσο πρόκειται για μια αληθινή ή ψεύτικη απειλή. Όσο κι αν επέμεινε η Ειρήνη, η Μαρία-Άννα δεν συζητούσε την προοπτική να μην πραγματοποιήσει την απόφαση της…
Η Ειρήνη τρόμαξε…
Τηλεφώνησε στον πρώτο άνθρωπο που σκέφτηκε πως θα μπορούσε να τη βοηθήσει – δηλαδή εμένα - αλλά αυτός ο άνθρωπος κατά πως φαίνεται είχε τις ίδιες αιώνιες σκοτούρες με τη δουλειά του, όπως σ’ όλη της τη ζωή ήξερε. Δεν της ξανατηλεφώνησε πίσω, για να τη συμβουλέψει τι θα ‘πρεπε να κάνουν…
Η Ειρήνη τηλεφώνησε και στη μητέρα της. Εκείνη δεν της απάντησε καν….Όταν πολύ αργότερα της τηλεφώνησε για να δει τι ήθελε, η μουσική που άκουγε η Ειρήνη σε εντάσεις επικίνδυνες για την ακουστική ικανότητα, την εμπόδισαν να ακούσει τον κτύπο του κινητού της…
Το κορίτσι εν τω μεταξύ, φοβήθηκε να ενημερώσει την αστυνομία και για άγνωστο λόγο, δεν τόλμησε να ενημερώσει τους γονείς της φίλης της. Ίσως ενδόμυχα να πίστευε πως η Μαρία-Άννα δεν θα πραγματοποιούσε τελικά την απειλή της… Έτσι η κόρη μου, προτίμησε να επέμβει μόνη της.
Πήγε στο σπίτι της φίλης της, μιλήσανε, κλάψανε, γείρανε η μία στον ώμο της άλλης, δώσανε αιώνιο όρκο αλληλεγγύης και υποσχέθηκαν να είναι πάντα φίλες.. Καμία αναποδιά δεν θα μπορούσε πια να τις ξαναφέρει σ’ αυτό το σημείο, ένα βήμα πριν την ολική καταστροφή. Η Μαρία-Άννα υποσχέθηκε να βγάλει από το μυαλό της τη παραμικρή σκέψη να κάνει κακό στον εαυτό της.
Οι όρκοι κι οι υποσχέσεις δίνονται πανεύκολα σ’ αυτές τις ηλικίες. Ποιος όμως μπορεί να αμφισβητήσει την αξία τους για όσο κρατήσουν ?

Από την μεριά μου, όφειλα πάνω απ’ όλα κατά πρώτο λόγο απέναντι στα δύο παιδιά και κατά δεύτερο λόγο στον εαυτό μου, να αναλάβω κάποιες πρωτοβουλίες. Κατ’ αρχή θα μιλούσα στους γονείς της Μαρίας-Άννας. Με κάθε διακριτικότητα -για να μην καταρρεύσει η εμπιστοσύνη του παιδιού τους προς τη κόρη μου – θα τους συνιστούσα να λάβουν το συντομότερο τα μέτρα τους. Ουσιαστικά θα έπρεπε να αλλάξουν οι ίδιοι τον τρόπο ζωής τους, αν θα θέλανε το παιδί τους να μη φτάσει ποτέ άλλοτε στο σημείο να νοιώθει απορριπτέο από παντού. Τη συζήτηση αυτή θα την έκανα μαζί τους σε λίγες μέρες, και θα απαιτούσα και την παρουσία της Στέλλας. Φυσικά , ό,τι κι αν συμβούλευα τους υπόλοιπους, ίσχυε κατά βάση και πρώτα απ’ όλους για μένα τον ίδιο και τον επαναπροσδιορισμό της στάσης μου, απέναντι στα παιδιά μου. Η Στέλλα όφειλε να ακολουθήσει… Αν όχι, ήμουν αποφασισμένος να μη κάνω εκπτώσεις για την ευτυχία των παιδιών μου, ότι κι αν σήμαινε αυτό στη σχέση μου με τη γυναίκα μου. Η εργασιομανία, δεν θα μπορούσε και δεν έπρεπε να σταθεί εμπόδιο στην συνοχή της οικογένειας. Έλπιζα, πως η Στέλλα τελικά θα καταλάβαινε…

Την επόμενη μέρα δεν πήγα στη δουλειά και ζήτησα από τον Big One να με αποδεσμεύσει από τον τομέα που με απομάκρυνε από την οικογένεια μου. Του εξήγησα με κάθε ειλικρίνεια τους λόγους. Μου υποσχέθηκε πως θα μπορούσε να το θέσει σαν θέμα στο επόμενο Δ.Σ. με θετική εισήγηση, αρκεί να πρότεινα τον αντικαταστάτη μου. Γνώριζα αρκετούς μέσα από την εταιρεία που θα κάνανε κωλοτούμπες για να πάρουν το πόστο μου. Για μένα ζήτησα μια θέση ανάλογα με τα προσόντα μου στο τομέα της οργάνωσης παραγωγής και διάθεσης των προϊόντων. Ο Big One, αναγνωρίζοντας την προσφορά μου στην εταιρεία, μού την εγγυήθηκε προσωπικά. Φυσικά ο μισθός δεν θα είχε πια τα μπόνους επί των εκπτώσεων στις προμήθειες, αλλά αυτό ήταν και το τελευταίο που με απασχολούσε….

Ζήτησα από την Ειρήνη να κάνει σκασιαρχείο. Ξέρω-ξέρω, ωραίος πατέρας θα πει κάποιος. Μέσα μου όμως ήμουν πεπεισμένος, πως τώρα είχα την ευκαιρία να γίνω αληθινός γονιός κι όχι μόνο κατ’ όνομα.

Να μην αφήσω άλλο χρόνο να χαθεί…

Πήγαμε μια βόλτα με τ’ αυτοκίνητο μέχρι το Σούνιο. Το στραμπουλιγμένο μου αριστερό πόδι, δεν θα με εμπόδιζε στην οδήγηση - ας όψεται το αυτόματο κιβώτιο της BMW…
Γυρνώντας, σταματήσαμε και φάγαμε σε ένα ταβερνάκι κοντά στο εξοχικό μας στην Ανάβυσσο. Φυσικά, της εξήγησα με κάθε λεπτομέρεια τη δική μου συμμετοχή στην όλη ιστορία… Ένοιωσα γελοίος να δίνω εξηγήσεις για τον Alpha Centauri, αλλά ταυτόχρονα αντιλήφθηκα πως αντιμετώπιζε την δική μου στάση με μεγαθυμία.
Μιλώντας με τη κόρη μου, κατάλαβα πως εμείς οι μεγάλοι που αφιερώνουμε τη ζωή μας στις δουλειές μας και ξεχνάμε τις υποχρεώσεις μας σα γονείς , χάνουμε παράλληλα την ευκαιρία μέσα από τις ζωές των παιδιών μας να δούμε τον κόσμο και τη ζωή την ίδια με τα δικά τους μάτια.. Χάνουμε την ευκαιρία να ξαναζήσουμε τη νιότη μας μέσα απ’ τις δικές τους χαρές και λύπες, τις αναζητήσεις τους για το αύριο, το ταξίδι τους στο κόσμο.
Έπρεπε να γίνουν ένα σωρό συμπτώσεις για να καταλάβω πως η θέση μου ήταν δίπλα στην οικογένεια μου και πως οι απαιτήσεις της ζωής, ξεκινούν πρώτα απ’ τις δικές μας ευθύνες απέναντι στους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν κι όχι απέναντι στον εαυτό μας και τις υπέρμετρες φιλοδοξίες.
Έβλεπα πια αρκετά ξεκάθαρα πως οι φιλοδοξίες μετουσιώνονται σε σοφές επιλογές, όταν ανταποκρίνονται στις απόλυτες ανάγκες των ανθρώπων και δεν τις υπερβαίνουν.

Ο χρόνος χάνεται και μαζί του χάνονται κι οι δικές μας πολύτιμες στιγμές που θα είχαμε βιώσει με τους ανθρώπους μας, αν είχαμε ακολουθήσει το σωστό μονοπάτι…
Αυτή την αποτίμηση δεν θα μπορούσα να την κάνω αν δεν είχε συμβεί αυτή η ας πούμε απροσδόκητη ιστορία κι ούτε φυσικά θα μπορούσα να την είχα προβλέψει δυο μέρες πριν….

Η ζωή είναι απρόβλεπτη τελικά, δεν είναι ?


* * * * * * *


* Tempus Fugit (Λατινικός όρος) > Ο χρόνος που φεύγει, ο εκλιπών χρόνος που αφήνει την αίσθηση πως μαζί του χάθηκαν και κάποιες αξίες της ζωής , ο χρόνος που «γλιστράει» μες απ’ τα χέρια μας χωρίς επιστροφή….

* Tangenziale > Περιφερειακή οδός. Για να διασχίσει κανείς την tangenziale di Milano, με αυτοκίνητο σε συνθήκες μεγάλης κίνησης, απαιτούνται 1.30 με 2 ώρες !